” Να τις σέβεστε…”

Άρθρο γνώμης του Βασίλη Χρίστογλου

Η δολοφονία στη Ρόδο με έχει επηρεάσει πολύ αυτές τις μέρες. Την κοπέλα δεν την ήξερα. Την ήξεραν όμως πολλοί φίλοι και γνωστοί από συνέδρια που έχω συμμετάσχει κατά καιρούς. Και όσο περνάνε οι μέρες και βγαίνουν και άλλες λεπτομέρειες για το φονικό, επηρεάζομαι ακόμα περισσότερο. Διάβασα ότι είχαν την ευκαιρία να τη σώσουν πηγαίνοντας τη στο νοσοκομείο. Αντί να τη πάνε στο νοσοκομείο και να τη σώσουν, αποφάσισαν να την τελειώσουν και να την ξεφορτωθούν. Θεώρησαν ότι δεν θα την έβρισκαν ποτέ και πως θα συνέχιζαν φυσιολογικά τη ζωή τους. Αλλά τελικά κανείς δεν γλίτωσε ποτέ από τη τιμωρία και τη δικαιοσύνη.

Τους δολοφόνους δεν τους λυπάμαι καθόλου. Γιατί είδα και κάποιους να λένε το κλασικό ‘’κρίμα νέα παιδιά’’. Η σκατοψυχιά δεν έχει ηλικία. Αυτούς που λυπάμαι είναι οι γονείς τους. Δεν είμαι από αυτούς που θα πέσουν να φάνε τους γονείς. Είμαι σίγουρος πως οι ίδιοι θα προσπάθησαν να μεγαλώσουν με αξίες τα παιδιά τους όπως κάθε γονιός που σέβεται και αγαπά το παιδί του. Αλλά δυστυχώς υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να ελέγξουν οι γονείς. Μου είναι δύσκολο να καταλάβω το σκεπτικό των δύο αυτών ‘’ανθρώπων’’ . Πως αποφασίζεις με τόση ευκολία να ξεφορτωθείς κάποιον; Γι’αυτούς πιθανόν η ζωή της κοπέλας δεν είχε καμία σημασία. Δεν μπορώ να το φανταστώ αλλιώς. Την είδαν ως ένα σκουπίδι και την πέταξαν σαν τέτοιο. Ελπίζω να περάσουν όλοι τους της ζωή στη φυλακή και κάποια στιγμή να καταλάβουν πως κατέστρεψαν τις ζωές της οικογένειας της κοπέλας και των οικογενειών τους. Αν υπάρχει Θεός δεν θα ξαναπατήσουν το πόδι τους στη κοινωνία ως ελεύθεροι άνθρωποι.

Κάτι που με συγκίνησε αυτές τις μέρες, ήταν το διαδικτυακό γράμμα δημοσιογράφου του gazzeta.gr προς το γιο του. Υπάρχει ένα σημείο του γράμματος που θα θυμάμαι για πολύ καιρό, μακάρι για πάντα, : ‘’ Γιε μου, ελπίζω να γίνεις ένας καλός άνθρωπος. Με σεβασμό απέναντι σε όλους. Μην διαιωνίσεις τα στερεότυπα που έφτιαξαν τη κοινωνία που μας τρομάζει σήμερα. Μάθε να ακούς. Να διεκδικείς, αλλά να ξέρεις τα όριά σου. Μάθε ότι η θέση σου είναι αυτή που αφήνει χώρο και στους άλλους. Άνθισε, όχι εις βάρος του δίπλα σου. Τίμα τον άνθρωπο. Εξίσου. Ισότιμα, χωρίς αστερίσκους.’’ Πραγματικά δεν θα μπορούσε να τα πει καλύτερα. Για αυτούς που έχουν συναισθήματα και είναι άνθρωποι, αυτά τα λόγια θα τους αγγίξουν. Όπως άγγιξαν και εμένα.

Θα πάρω την ευκαιρία και θα απευθυνθώ, ως άνθρωπος με μητέρα και αδελφή, δύο γυναίκες που τις αγαπάω όσο τίποτα σε αυτό τον κόσμο, σε όλα τα αγόρια και τους άνδρες πρωτίστως αυτής της χώρας: Να σέβεστε τις κοπέλες γύρω σας. Δεν είναι το παιχνίδι σας να τις κακομεταχειρίζεστε. Να τις σέβεστε όπως θα θέλετε ο πατέρας σας να σέβεται τη μητέρα σας, όπως θα θέλετε να σέβονται την αδελφή σας, όπως θα θέλετε ο μελλοντικός γαμπρός σας να σέβεται την κόρη σας. Και να θυμάστε ότι η συμπεριφορά σας, επηρεάζει και τα παιδιά σας ή θα επηρεάζει τα μελλοντικά παιδιά σας. Οπότε μην καταστρέψετε τις ζωές των παιδιών σας διδάσκοντας τους αρρωστημένες νοοτροπίες. Για να έχουν και αυτά ζωή και να μην γίνουν οι δολοφόνοι της Ελένης.

 

 

Υ.Γ Κατάλαβες εσύ που γελάς με την ύπαρξη του φεμινιστικού κινήματος εν έτει 2018, και σύντομα 2019, γιατί χρειάζεται; Γιατί οι γυναίκες ακόμα και σήμερα δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα στο δρόμο δίχως να τις παρενοχλήσουν και πολλές φορές δίχως να τις επιτεθούν λεκτικά και σωματικά. Ο φεμινισμός δεν υπάρχει για να κάνει τον άντρα υποτελή, υπάρχει για να κάνει την γυναίκα ίση με τον άντρα. Κατάλαβες; Και έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας.