The Empire strikes back

Του Τηλέμαχου Περτσινίδη

Έπειτα από αρκετές ήττες, η Επαναστατική Συμμαχία είχε καταλάβει πως ήρθε ο καιρός για την αντεπίθεση. Το αντίπαλο δέος είχε εξελιχθεί και η διαφορά κόντευε να γίνει χαώδης, μα η σπίθα της Επανάστασης ήταν ακόμη αναμμένη.

Η ταινία αυτή που χρονολογείται το μακρινό 1980, μπορεί πολύ εύκολα να απεικονίσει τη τωρινή εικόνα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Πληγωμένη, μα δεν έχει παραδώσει ακόμη τα όπλα της.

Μετά τα χρόνια ακμής στη κόκκινη πλευρά του Μάντσεστερ, ακολούθησαν πέτρινα χρόνια, δύσκολα, δίχως τον ηγέτη της, Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στο τιμόνι της ομάδας. Περιπλανήθηκε, ψάχνοντας τον επόμενο μεγάλο κόουτς της στα πρόσωπα των Φαν Γάαλ, Μουρίνιο και Ντέιβιντ Μόγιες. Ο συνολικός απολογισμός είχε αρνητικό πρόσημο.

Τα πράγματα έφτασαν στο «αμήν» φέτος, όταν ολόκληρος ο σύλλογος χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Έπρεπε να λυθεί. Πως άλλωστε μια Αυτοκρατορία μπορεί να κερδίσει τους αντιπάλους της και να επανέλθει στη κορυφή, όταν μέσα της επικρατεί ένας εμφύλιος;

Στρατόπεδο Μουρίνιο και στρατόπεδο Πογκμπά. Το Μάντσεστερ δε τους χωρούσε και τους δύο. Ήταν «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Αυτός τελικά που δεν άντεξε, ήταν ο «Special One», ο οποίος πλέον έχει χάσει την αίγλη του.

Τα χρόνια πέρασαν για τον Ζοσέ και η εποχή τον ξεπέρασε. Το σύστημα «Park the Bus» πλέον δεν είναι αυτό που κερδίζει, καθώς στο ποδόσφαιρο έχουν έρθει ξανά τα ολοκληρωτικά παιχνίδια των Μάντσεστερ Σίτι και Λίβερπουλ.

Παιχνίδια που στηρίζονται στην επίθεση, τη καλή κυκλοφορία με γρήγορες εναλλαγές και τη ταχύτητα. Οι «Κόκκινοι Διάβολοι», εμπιστεύτηκαν τον Όλε Γκάναρ Σόλκσαερ.

Τι διαφορετικό κάνει ο νέος προπονητής, από τον παλιό; Πολύ απλά, κατάλαβε πως το ποδόσφαιρο άλλαξε και έτσι αλλάζει και τη Μάντσεστερ.

Αυτό που χαρακτήριζε τον Σόλκσαερ ως ποδοσφαιριστή, ήταν το ότι αποτελούσε τον ορισμό της «super αλλαγής». Τι σημαίνει αυτό; Ερχόταν πάντα από τον πάγκο και σκόραρε. Όταν ξεκινούσε βασικός, δεν απέδιδε τόσο καλά.

Ο ίδιος έχει πει, πως αυτό γινόταν επειδή παρατηρούσε το παιχνίδι από τον πάγκο και καταλάβαινε όταν ερχόταν η ώρα της αλλαγής, τι ακριβώς έπρεπε να κάνει. Αυτό έκανε και τώρα!

Δεν έχει κάποιο μαγικό ραβδί, που μετέτρεψε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ξανά σε ομάδα και τον Πογκμπά σε παίκτη. Πολύ απλά, φάνηκε από τη πρώτη στιγμή, πως ο Μουρίνιο είχε «χάσει» τα αποδυτήρια.

Η αλλαγή προπονητή μόνο οφέλη μπορεί να είχε τη δεδομένη χρονική στιγμή και όπως φαίνεται ο Σόλκσαερ αξίζει την εμπιστοσύνη και τη πίστωση χρόνου από τον σύλλογο.

Ο δρόμος για τους «Κόκκινους Διαβόλους» είναι ανηφορικός, μα οδηγεί στα ένδοξα χρόνια και τις επιτυχίες, εκεί δηλαδή που η ομάδα πρέπει να είναι.