Μαθήματα «Swing» από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη

Ερμηνευτής, στιχουργός και συνθέτης, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ένας αξιαγάπητος καλλιτέχνης, «άφησε» μία σπουδαία κληρονομιά.

Της Χριστίνας Βρούβα

Πρόσφατα, είχα παρακολουθήσει ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Με τον Λουκιανό στη Νέα Υόρκη», το οποίο μου «κέντρισε» ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Το ντοκιμαντέρ, σχετιζόταν με την οργάνωση ενός λαϊκού μιούζικαλ με όνομα «Αχ! Πατρίδα μου γλυκιά». Σε εκείνη την παράσταση είχε συνεργαστεί με Έλληνες της ομογένειας στη Νέα Υόρκη. Γυρισμένο από το προσωπικό αρχείο του καλλιτέχνη, μπορεί να δει κανείς την Αμερική από μία πιο «Jazz» πλευρά.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης μέσα από τους στίχους του έχει θίξει πολλά θέματα που μας ταλανίζουν μέχρι σήμερα, από τις σχέσεις και την καταπίεση των γυναικών, μέχρι τον επαγγελματικό προσανατολισμό και την πολιτική. Τα τραγούδια του είναι πιο επίκαιρα από ποτέ και ακούγονται λες και βγήκαν σήμερα. Η «προσφορά» του στο ελληνικό πεντάγραμμο είναι μεγάλη, καθώς συνδύασε με έναν «μαγικό» τρόπο τον σαρκασμό με την «Jazz» και το «Swing».

Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου το 1943, στην Κυψέλη. Σπούδασε αρχιτεκτονική, στο Α.Π.Θ., κάτι το οποίο δεν εξάσκησε ποτέ. Στον χώρο της μουσικής μπαίνει το 1969, υπογράφοντας δύο κομμάτια για τον πρώτο προσωπικό δίσκο του Γιώργου Νταλάρα. Τον επόμενο χρόνο, συνθέτει μουσική για τη θεατρική παράσταση «Η πόλη μας» και τα τραγούδια ερμήνευσαν η Βίκυ Μοσχολιού και ο Γιώργος Μητσιάς. Για δέκα χρόνια γράφει μουσική για θεατρικά έργα του «Ελεύθερου θεάτρου», όπως επίσης συνεργάζεται και με το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Η καριέρα του «απογειώθηκε» με τον δίσκο «Μικροαστικά», στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν μελοποιημένα ποιήματα του Γιάννη Νεγρεπόντη, τα οποία είχαν μία σαρκαστική «χροιά». Ο «Κόκκινος δίσκος» όπως τον αποκαλούσαν, κυκλοφόρησε ένα μήνα πριν την εξέγερση του πολυτεχνείου. Η μουσική του Κηλαηδόνη ήταν αρκετά «θεατρική» και με αυτόν τον συνδυασμό, τα κομμάτια ξεχώρισαν και έμειναν διαχρονικά.

(Τα κομμάτια, «Κάποιος παλιός συνάδερφος», «Ο γάμος», «Ντροπή τέτοιο παιδί» σε ζωντανή εκτέλεση από την συναυλία στον Λυκαβηττό το 1982.)

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, κυκλοφορεί κι άλλους δίσκους διατηρώντας το ίδιο ύφος στους στίχους και την σύνθεση του. Το 1978 εκδίδεται, ο επιτυχημένος δίσκος του, «Είμαι ένας φτωχός και μόνος Καουμπόι». Ο δίσκος αποσπά χιλιάδες αντίτυπα και τα περισσότερα κομμάτια γίνονται επιτυχίες.

 

 

Λίγο καιρό μετά βγαίνουν τα άλμπουμ, «Ψυχραιμία παιδία», «Πάμε σαν άλλοτε», «Χαμηλή πτήση», «Πάρτι στη Βουλιαγμένη», «Πάμε μαέστρο», «Τραγούδια για κακά παιδιά»,  «Γιατί Θα Γίνω Μαραγκός!», «Νέα Κυψέλη- Νέα Ορλεάνη» και πολλά άλλα. Ξεχώρισαν πολλά τραγούδια, για τα «μηνύματα» που ήθελαν να περάσουν στον κόσμο.

(«Επαγγελματικός προσανατολισμός», από το άλμπουμ «Ψυχραιμία παιδιά!» , ένα διαχρονικό κομμάτι που αναφέρεται στα πτυχία και την επαγγελματική αποκατάσταση με μία κυνική ματιά).

(Το «Που βαδίζουμε κύριοι;», κυκλοφόρησε το 1982 από τον δίσκο «Χαμηλή πτήση», ο Λουκιανός με τους στίχους του, χλευάζει με «γλαφυρό» τρόπο τις σχέσεις. Είναι ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια του.)

(«Η μέρα της Μαίρης», αναφέρεται στην καταπίεση των γυναικών με σαρκαστικό τρόπο, ερμηνεύτηκε αρχικά από την Αφροδίτη Μάνου και αργότερα από την Ηρώ Σαΐα στο Ηρώδειο το 2006.)

( «Ο ύμνος των μαύρων σκυλιών», από το άλμπουμ «Τραγούδια για κακά παιδιά» του 1986.)

Από την πρώτη κιόλας στιγμή, οι στίχοι και η μουσική του Λουκιανού είχαν μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό. Μπορεί να αναφέρονταν σε σοβαρά προβλήματα που αντιμετώπιζε η κοινωνία όμως, η μελωδία που «συνόδευε» τα λόγια, επέφερε ένα πρωτότυπο και εξαιρετικό αποτέλεσμα που λίγοι μπόρεσαν να το υποστηρίξουν.

Στις 25 Ιουλίου του 1983, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης αποφασίζει να διοργανώσει ένα πάρτι στην Πλαζ Βουλιαγμένης. Σε αυτό το «πάρτι» θα συμμετείχε πληθώρα καλλιτεχνών όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Γιώργος Νταλάρας, η Αφροδίτη Μάνου, ο Βαγγέλης Γερμανός, η Μαργαρίτα Ζορμπαλά και η Μαντώ. Στόχος ήταν μία συναυλία που θα μάζευε πολλές παρέες, «κλείνοντας» την πλαζ Βουλιαγμένης. Πολλοί εικάζουν πως ο αριθμός των ατόμων που παρακολούθησαν την συναυλία έφτασε τους 100.000, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί στην Ελλάδα. Εκείνη η βραδιά του ’83, χαρακτηρίστηκε ως το «Ελληνικό Woodstock» και όπως ήταν αναμενόμενο, έμεινε «χαραγμένο» στις μνήμες των νέων αλλά και των καλλιτεχνών. Η πλαζ, χρόνια αργότερα πήρε το όνομα του Λουκιανού Κηλαηδόνη.

Το 1999, με τη σύζυγο του Άννα Βαγενά, δημιουργούν τη μουσική σκηνή «Μεταξουργείο», στην οποία έκανε συχνές «Live» εμφανίσεις.

Ο «Λούκι Λουκ», όπως τον αποκαλούσαν, αντιμετώπιζε για αρκετά χρόνια καρδιακά προβλήματα και τελικά «έφυγε» από κοντά μας στις 7 Φεβρουαρίου του 2017. Το έργο του όμως θα παραμείνει «ζωντανό» για πολλά χρόνια ακόμα.