ΟΑΣΘ…και τα προβλήματα…προβλήματα!

Του Παντελή Τσαουσίδη

Θεσσαλονίκη 2019. Οι εργασίες του μετρό στην πόλη «συνεχίζονται» εδώ και αρκετά χρόνια αφού υποτίθεται ότι ξεκίνησαν το 2006 και θα ολοκληρωνόντουσαν το 2012. Όμως κανείς δεν πρόβλεψε αρκετά πράγματα. Τα αρχαία που βρέθηκαν κάτω από την πόλη, με αποτέλεσμα να σταματήσουν οι εργασίες μέχρι να βγει καινούριο σχέδιο και καινούρια άδεια, την μη χρηματοδότηση από ένα σημείο και μετά, αφού οι μίζες πήγαιναν και ερχόντουσαν αλλά και το ότι στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Θεσσαλονίκη, τα πράγματα πάνε «χαλλλαρά».

Το πρόβλημα όμως στην πόλη δεν είναι μόνο το μετρό που δεν έχει ολοκληρωθεί. Τα μοναδικά μέσα μεταφοράς αυτήν την στιγμή είναι τα ταξί, που είναι πανάκριβα ακόμα και για μικρές αποστάσεις και ο ΟΑΣΘ (Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης). Ένα μεγάλο πρόβλημα ειδικότερα τα τελευταία χρόνια, αφού τα δρομολόγια των αστικών λεωφορείων έχουν μειωθεί δραματικά, τα ίδια τα οχήματα είναι τουλάχιστον 30 ετών με αρκετές ζημιές και φθορές, ο συνωστισμός στις στάσεις αλλά και μέσα στο ίδιο το λεωφορείο είναι πολλές φορές αποπνικτικός και γενικότερα είναι μια κατάσταση τραγική.

Όλα αυτά βέβαια με την ανέχεια της πολιτείας και της κυβέρνησης, αφού δεν μπορούν να βρουν μια άκρη, καθώς την μια μέρα λέγεται ότι ο ΟΑΣΘ θα γίνει κρατικός, μετά ιδιωτικός, μετά ξανά κρατικός και πάει λέγοντας. Οι οδηγοί έχοντας και αυτοί ορισμένα παράπονα αφού και την δουλειά τους προσπαθούν να κάνουν και τα ακούν καμιά φορά από τον κόσμο, ο μόνος τρόπος για να διαμαρτυρηθούν είναι «απειλώντας» με  στάσεις εργασίας ή απεργία για μια, δύο ή τρεις μέρες. Το αποτέλεσμα της απεργίας βέβαια είναι καταστροφικό για την πόλη, αφού «παραλύει» ολόκληρη.

Σε ορισμένες γραμμές αστικών τα δρομολόγια είναι τόσο αραιά μεταξύ τους, που η αναμονή των επιβατών μπορεί να ξεπερνάει και τα 20 λεπτά. Οι στάσεις των λεωφορείων είναι πραγματικά παραμελημένες, απροστάτευτες από παντού και σε άσχημα καιρικά φαινόμενα, δεν καλύπτεσαι από πουθενά και έχουν ένα μικρό παγκάκι που με το ζόρι χωράνε 2-3 άτομα. Άλλες στάσεις βέβαια δεν έχουν ούτε αυτό το μικρό παγκάκι. Αντιθέτως, απλά έχουν μια μπλε ταμπέλα, η οποία είναι η ίδια η στάση. Δεν έχει σημασία άμα δεν έχεις κάπου να κάτσεις ή να καλύψεις το κεφάλι σου σε περίπτωση βροχής. Δικό σου πρόβλημα.

Επίσης, μέσα στο λεωφορείο γίνεται το «πάτα με, να σε πατώ», αφού με το που ανοίγουν οι πόρτες όλοι σπρώχνουν τους υπόλοιπους επιβάτες για να χωρέσουν μέσα στο αστικό. Αυτή η πολυκοσμία έχει 2 αρνητικά αποτελέσματα. Πρώτον, υπάρχουν πολλά άτομα που μπαίνουν χωρίς να χτυπήσουν εισιτήριο εκμεταλλευόμενοι και την υπεραριθμία αλλά και την έλλειψη ελεγκτών. Όχι ότι αν υπήρχαν ελεγκτές θα μπορούσαν να κάνουν την δουλειά τους με την κατάσταση που επικρατεί μέσα στο λεωφορείο. Το δεύτερο αρνητικό αποτέλεσμα είναι ότι υπάρχει και το φαινόμενο της κλεψιάς, αφού αυτή η κατάσταση επωφελεί τα άτομα που μπαίνουν στο λεωφορείο, με αυτόν το σκοπό.

Το σίγουρο είναι ένα. Η κατασκευή του μετρό και η υλοποίηση του έργου, θα λύσει τα χέρια σε πολύ κόσμο, αφού εκτός του ότι θα είναι πιο γρήγορα εκεί που θέλουν να πάνε, θα είναι και πιο προστατευμένοι και εντός και εκτός βαγονιού. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ισχύει το «ο νέος είναι ωραίος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς»!