Μπαμπά, το πήραμε

Του Τηλέμαχου Περτσινίδη

«Το πήραμε; Δηλαδή τώρα, είμαστε πρωταθλητές; Τι λες τώρα; Μιλάς σοβαρά;». Δυσκολεύομαι να το πιστέψω ακόμη, κι ας πέρασαν δύο βράδια από τότε, κι ας έχω δει την φιέστα σε επανάληψη περίπου δέκα φορές.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μέσα στην ζωή μου ήταν ο ΠΑΟΚ χαραγμένος. Ήταν έρωτας με την πρώτη… ματιά. Έξι χρονών ήμουν, όταν πάτησα το πόδι μου στην Τούμπα για πρώτη φορά. Μαγεύτηκα, ερωτεύτηκα. Δίπλα μου, είχα τον άνθρωπο που με έκανε να αγαπήσω την ομάδα αυτή και μου έμαθε γιατί ο σύλλογος αυτός είναι πολλά παραπάνω από ενενήντα λεπτά.

«Μπαμπά, πότε θα ξανά πάμε Τούμπα;»

Η επόμενη φορά δεν άργησε. Ούτε η μεθεπόμενη. Αν και δεν σκάμπαζα τότε πολλά από ποδόσφαιρο, μου άρεσε το κλίμα στο γήπεδο, τα τραγούδια. Ήταν κάτι σαν παράδοση. Σαν έθιμο. Σαν ιεροτελεστία. Κάθε Κυριακή.

Πέτρινα χρόνια. Η ομάδα δεν πήγαινε καλά. Μα πάντα εμείς σταθερά εκεί. Να στηρίζουμε την ομάδα. Για το καλό της. Δεν το κουνήσαμε από κει ποτέ.

Ώσπου ήρθε το 2010. Μας έκανε να ελπίσουμε. Να πιστέψουμε πως φέτος, το πρωτάθλημα θα το πάρουμε εμείς.

«Μπαμπά θα το πάρουμε;», είχα ρωτήσει μετά το 2-1 με τον Παναθηναϊκό. «Ναι», μου αποκρίθηκε. Μα τα όνειρά μας, έπεσαν στο κενό. Δεν πειράζει. ΠΑΟΚ είσαι. Θα το πάρουμε του χρόνου. Τα χρόνια περνούσαν, μα αλλαγή δεν βλέπαμε.

Ε και;

Ποτέ δεν τον ρώτησα, γιατί γίναμε ΠΑΟΚ. Δεν χρειάστηκε. Κατάλαβα εξ αρχής, πως η σχέση αυτή, δεν εξαρτιόταν από πρωταθλήματα και κύπελλα.

Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ. Μια σχέση αγάπης, για τα τέσσερα γράμματα και την ιστορία που αντιπροσωπεύει ο σύλλογος αυτός. Την προσφυγιά, για τον πόνο, τον ξεριζωμό, αλλά και την υπερηφάνεια, την ελπίδα.

Περάσαμε πολλά δύσκολα βράδια. Αχώνευτα. Με ένα «γιατί ρε ΠΑΟΚ» να θέλει να ξεπηδήσει μέσα απ’ τα χείλη. Φτάσανε στιγμές απόγνωσης, λύπης, στεναχώριας.

Το 2012 όμως, ήταν η χρονιά που έμελλε να αλλάξει ριζικά την ιστορία. Ο Ιβάν Σαββίδης ανέλαβε την ομάδα και υποσχέθηκε να την επιστρέψει στην κορυφή.

Ο δρόμος δύσβατος, δύσκολος και μερικές φορές απροσπέλαστος. Μα ποτέ δεν χαμηλώσαμε το κεφάλι. Παλέψαμε, πολεμήσαμε και φτάσαμε ξανά στην κορυφή. Εφτά χρόνια μετά.

Μα εσύ δεν είσαι εδώ. Δίπλα μου. Παρακολούθησες απ’ τον ουρανό τον Αντρέ μας, να σηκώνει την κούπα. Εκείνη την στιγμή, έτρεξε ένα δάκρυ. Ένα δάκρυ, για όλα τα δύσκολα που περάσαμε μαζί, τις λύπες, τις στεναχώριες.

Ένα δάκρυ, που αναρωτιέται «γιατί»; «Γιατί να μην είσαι εδώ τώρα;».

Μπορεί να μην έχω 44 πρωταθλήματα, μα μόλις τρία. Μπορεί να μην έχω συμμετοχές στο Champions League. Μα αυτό που νιώθω για τον ΠΑΟΚ εγώ και κάθε ΠΑΟΚτσης, δεν μετριέται με πρωταθλήματα και κύπελλα.

«Μπαμπά, το πήραμε!»

«Κανένα σας πρωτάθλημα δεν φτάνει στο μυαλό την μέρα που ο πατέρας μου με έφερε στον ναό»!