“Συνταγή ήττας”

Άρθρο γνώμης του Γιώργου Κοσματόπουλου

Καθ’ οδόν προς τις Εθνικές Βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου, βλέπουμε τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθούν ως στρατηγική την επονομαζόμενη ‘’εκστρατεία του φόβου’’ :  Αντί προσπάθειας  επικοινωνίας  προγραμματικών θέσεων, παρατηρούμε μια απόπειρα να εμφυσηθεί στο εκλογικό σώμα ο φόβος των επερχόμενων συμβάντων σε περίπτωση που ο βασικός αντίπαλος κερδίσει : Θα έρθουν ο Μητσοτάκης και η επάρατος Δεξιά και θα απολύσουν δημοσίους υπαλλήλους, θα φέρουν την επταήμερη εργασία, θα περικόψουν τις συντάξεις, θα ισοπεδώσουν το κοινωνικό κράτος κ.ο.κ. Πρόκειται για μία προεκλογική στρατηγική η οποία είναι ίδιον κάθε  υπό αποδρομή κυβερνήσεως και η οποία όχι μόνο οδηγεί στην ήττα αλλά ενδεχομένως επιβαρύνει και την ήδη δυσχερή θέση του κυβερνώντος κόμματος.

Καταρχάς, τα διλήμματα που θέτει ο Τσίπρας έχουν τεθεί ήδη στο εκλογικό σώμα και εν πολλοίς απαντήθηκαν ήδη στις τετραπλές κάλπες που προηγήθηκαν, Άλλωστε, ακριβώς το αποτέλεσμα που προέκυψε από αυτές,  η συντριβή τους ΣΥΡΙΖΑ και η σαρωτική νίκης της ΝΔ, ανάγκασε τον Πρωθυπουργό να συρθεί  και σε πρόωρη προσφυγή στις βουλευτικές κάλπες αναγνωρίζοντας ότι έχει απολέσει την πολιτική νομιμοποίηση για να συνεχίσει να κυβερνά.

Δεύτερον, η τετραετία Τσίπρα ήταν αυτή που  εν αντιθέσει με όσα ευαγγελιζόταν επί χρόνια  επιδείνωσε τις συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων με περικοπές, αυξήσεις φόρων  κλ.π.

Τρίτον, ακριβώς λόγω της αποκάλυψης της απάτης της Πρώτη φορά Αριστεράς  σε όλο της εύρος, όχι μόνο στο πεδίο των οικονομικών πολιτικών αλλά και σε αυτό της προσπάθειας ποδηγέτησης των θεσμών, της μειοδοσίας στα Εθνικά Θέματα και των σκανδάλων, επλήγη καίρια το λεγόμενο ‘’ηθικό πλεονέκτημα’’ και αντιστοίχως ‘’αποποινικοποιήθηκαν’’  σε μεγάλο βαθμό  πολιτικές με Δεξιό πρόσημο που παρουσιάστηκαν ως μονόδρομος.

                Η υιοθέτηση μιας τέτοιας στρατηγικής καταδεικνύει  ένδυα επιχειρημάτων, υποτίμηση της νοημοσύνης του εκλογικού σώματος και τεράστιο πανικό. Επιδεινώνει δε έτι περαιτέρω την εικόνα αποστροφής που εκπέμπει η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό, η προσπάθεια να βαπτιστεί το κρέας ψάρι και να εμπεδωθεί ένα ομαδικό Αλτσχάιμερ στη συλλογική μνήμη. Γι’ αυτό και δημοσκοπικά η ψαλίδα αντί να κλείνει, ανοίγει…

Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που η εκστρατεία του φόβου υιοθετείται από κυβερνόντα κόμματα σε μία απέλπιδα προσπάθεια αποτροπής ή έστω διαχείρισης της επερχόμενης ήττας. Ομοίως κινήθηκε και ο Σαμαράς με τη ΝΔ το 2015. Εδώ βεβαίως παρατηρείται το φαινόμενο διάστασης μεταξύ ουσίας κι επικοινωνίας. Καίτοι εκ του αποτελέσματος επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι που παρατέθηκαν προεκλογικά,  μιας κι ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ όντως μας οδήγησαν με το ένα πόδι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης κι ευρώ, έκλεισαν τις τράπεζες, επέβαλαν  capitalcontrols, πραγματοποίησαν ένα δημοψήφισμα – παρωδία κι εν τέλει έφεραν το τρίτο και χειρότερο Mνημόνιο, ο τρόπος επικοινωνίας τους οδήγησε στο αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Κι αυτό διότι αφενός προερχόταν από ένα κόμμα που πρώτο δίδαξε την έννοια της κωλοτούμπας μιας και από σημαιοφόρος του αντιμνημονιακου αγώνα κατέληξε να εφαρμόζει Μνημόνιο αφετέρου το επιχείρημα σχετικά με την καταστροφή που θα ερχόταν σε περίπτωση τυφλής και άτακτης σύγκρουσης με την τρόικα  είχε πλέον ξεφτίσει μιας και χρησιμοποιούταν ήδη από τις μνημονιακές κυβερνήσεις εδώ και πέντε χρόνια με τον ελληνικό λαό να έχει κουραστεί από τη συνεχή πίεση και να απαντά ‘’και τι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί ;’’ Ακόμα, οι  ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μαζί με διαφόρους τηλε-κομπογιαννίτες  και αντιμνημονιακούς καριέρας δεν είχαν ποτέ δοκιμαστεί, απολαμβάνοντας το πλεονέκτημα της μηδενικής φθοράς.

Εν κατακλείδι, η στρατηγική της απόπειρας πρόκλησης φόβου στο εκλογικό σώμα αποτυγχάνει βασικά διότι ενέχει την έννοια της πρόταξης του ετεροκαθορισμού στην πολιτική το οποίο καταντά το φορέα της άθυρμα. Ο πολιτικός είτε ατομικά είτε ως φορές οφείλει πρώτα να οριοθετήσει ιδεολογικοπολιτικά και προγραμματικά τη θέση του κι ακολούθως να τοποθετήσει εαυτόν επί του πολιτικού-κομματικού φάσματος αναζητώντας και προβάλλοντας τα πλεονεκτήματά του σε σχέση με τον αντίπαλο.  Η αρνητική διαφήμιση του αντιπάλου πρέπει πάντα να βρίσκεται σε σχέση με τη θετική αυτού που την κάνει με τη ζυγαριά να γέρνει υπέρ της δεύτερης. Το αντίθετο αποτελεί συνταγή βέβαιης ήττας…