Το οριστικό τέλος στον εκφασισμό της κοινωνίας. Μια βιώσιμη προοδευτική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Άρθρο γνώμης του Κωνσταντίνου Μπουκουβάλα

Δυστυχώς η επιρροή του νεοναζιστικού μορφώματος το οποίο πρόσφατα απεκλείσθη από το κοινοβούλιο, αλλά και το πρότερα στρωμένο έδαφος από μια αποποινικοποιημένη ακροδεξιά, σε συνδυασμό με έναν αλλόκοτο εκμοντερισμό μεγάλων τμημάτων της ελληνικής νεολαίας, τα χρόνια της κρίσης, οδήγησαν στη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής τάξης. Είναι αυτή η τάξη που μαζί με δυσαρεστημένους συνταξιούχους και μεγάλο τμήμα του επιχειρηματικού κόσμου στήριξαν τελικά την Νέα Δημοκρατία, στην αγωνία τους να επανέλθει “επιτέλους ξανά” η γαλάζια παράταξη στην εξουσία.

Παρά όμως την αδιαφορία που επέδειξε το συγκεκριμένο ακροατήριο απέναντι στην ενστικτώδη επιλογή του την περίοδο της κρίσης, εν τούτοις τα στερεότυπα και οι παλαιολιθικές αντιλήψεις με την οποία μπολιάστηκε (εκ νέου) αυτό το τμήμα των πολιτών, αποτελούν το φροντιστήριο μέσω του οποίου μεταβιβάζεται και διατηρείται διαχρονικά η μεταξική ιδεολογία. Το βαθύ μεταξικό κράτος είναι εδώ. Οι καθημερινές συναναστροφές ανθρώπων του ίδιου “είδους” και το χτίσιμο ενός παράλληλου κόσμου παρόμοιου με την πρώιμη χιτλερική κοινωνία, με ανταύγειες από Truman Show και Black Mirror Nosedive, ενός κόσμου που υπακούει στεγνά στις απαιτήσεις της μόδας, του interior και exterior design και ταυτόχρονα τα βάζει με τους μετανάστες, με τους παρακατιανούς γείτονες που ντύνονται “ακόμα” ως 90s και 2000s φλώροι, αλλά ταυτόχρονα πηγαίνει στην εκκλησία τις Κυριακές για να αποδείξει πως είναι καθωσπρέπει, είναι εδώ και αρχίζει να αποτελεί ένα καρκίνωμα.

Καρκίνωμα γιατί από αυτό το ακροατήριο ξεκινούν οι αναρτήσεις στα social networks για την “Επίπεδη Γη”, για το “έγκλημα του αυνανισμού”, για “τις προφητείες του Παίσιου”. Γιατί από αυτό το ακροατήριο αρχίζουν και χαλάνε οι παρέες όταν προσβάλουν κάποιον “χωρίς να το θέλουν”, γιατί από αυτό το ακροατήριο χαλάνε σπίτια, όταν ένας από τους δυο συζύγους μιας ουδέτερης οικογένειας αποφασίζει να τραβήξει αυτό τον δρόμο.

Ποια πρέπει να είναι λοιπόν η απάντηση μας σε αυτή τη κατάσταση; Πρέπει να καταπιούμε αμάσητα την επιρροή του ναζισμού, της ακροδεξιάς και του μισαλλόδοξου τμήματος του κλήρου στη ζωή μας και την κοινωνία μας ή πρέπει να αντισταθούμε με κάθε τρόπο και κάθε μέσο στον εκφασισμό της κοινωνίας και την νεο-απολιτικ πάστα που δημιουργείται;

Η απάντηση οφείλει να είναι προοδευτική, δημοκρατική και να χρησιμοποιεί ως σύμμαχο την λογική και την επιστήμη. Επίσης, πρέπει να ενισχυθεί η Παιδεία όχι μόνο ως Εκπαίδευση αλλά και ως αγάπη για το βιβλίο, αγάπη για το ντοκυμαντέρ, αγάπη για την εγκυκλοπαίδεια. Όποιος έχει βρεθεί σε χώρα που δεν λειτουργεί η Wikipedia δεν μπορεί ίσως να καταλάβει τον πόνο ενός νέου ανθρώπου που προσπαθεί να γράψει μια εργασία για το σχολείο. Εδώ που έχουμε τα αυτονόητα διαθέσιμα, δεν μας καίγεται καρφί και προτιμούμε την παρακολούθηση των διαγωνισμών μαγείρων ή αγώνων πάλης σε απομακρυσμένο νησί.

Η απάντηση οφείλει να είναι πολιτικά σοβαρή, από την παράταξη εκείνη που διαχρονικά εξέφραζε και εκφράζει τους αγώνες και την πάλη του ελληνικού λαού για ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη. Δεν είναι η Δεξιά, ή η άκρα δεξιά αυτή η παράταξη. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό με όλα τα διαθέσιμα μέσα.

Η απάντηση οφείλει να είναι συσπείρωση των πολιτών γύρω από ένα κίνημα που θα εκφράζει την αλλαγή για κάτι καλύτερο και όχι για επιστροφή στο παρελθόν. Κάτι που θα μας απομακρύνει από τις δεξιώσεις στο Berghof και θα μας φέρει πιο κοντά στις γεμάτες πλατείες της Ελλάδας, τις πλατείες των αγώνων για Δημοκρατία, για στήριξη των μη προνομιούχων, για την Αλλαγή.

Το ποιος μπορεί σήμερα να δώσει αυτή την απάντηση θα αρχίσει να γίνεται ξεκάθαρο τους επόμενους μήνες. Πάντως είναι δύσκολο η απάντηση να δοθεί από όσους καλλιέργησαν ψευδαισθήσεις τα τελευταία πέντε χρόνια και οδήγησαν την χώρα μας στο χείλος της καταστροφής. Άλλες δυνάμεις, ιστορικότερες μπορούν να παίξουν σημαντικότερο ρόλο, αρκεί να ανανεωθεί το πολιτικό τους προσωπικό και να εμπλουτιστεί με σαφές ιδεολογικό στίγμα.

Δεν είναι αυτή η Ελλάδα που ξέρουμε, δεν είναι αυτή η μοίρα του τόπου μας.