Ολυμπιακοί Αγώνες: Κάνοντας το χόμπι… άθλημα

Του Γιώργου Μπαϊράμη

Αποτελεί το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο αθλητικό γεγονός του πλανήτη. Λαμβάνει χώρα κάθε 4 χρόνια ή αν προτιμάτε κάθε 2 συμπεριλαμβανομένου και των χειμερινών Αγώνων σε κάποια χώρα της υφηλίου και ήρθε στη σύγχρονη εποχή για να ενώσει τους λαούς. Ο λόγος για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, μια αρχαία ελληνική «εφεύρεση» που μονοπωλεί το ενδιαφέρον παγκοσμίως κατά την περίοδο της διοργάνωσης τους.

Η πρώτη έκδοση των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων χρονολογείται το 1896 στη γενέτειρά τους, την Αθήνα με την συμμετοχή 241 αθλητών οι οποίοι διαγωνίστηκαν σε 9 αθλήματα και 43 αγωνίσματα. 124 χρόνια μετά και έχοντας περάσει πλέον το χρίσμα στο Τόκιο το καλοκαίρι του 2020, 11.000 διαγωνιζόμενοι από 206 χώρες προετοιμάζονται για την πιο διευρυμένη αγωνιστική έκδοση των Αγώνων με 33 αθλήματα και 339 αγωνίσματα να τους πλαισιώνουν.

Πως φτάσαμε λοιπόν στον πλουραλισμό των αθλημάτων και ειδικότερα των αγωνισμάτων και πως οι ομοσπονδίες των νέων «ρευμάτων», «χτυπούν» την πόρτα της Δ.Ο.Ε για την είσοδό τους στη μεγάλη γιορτή των εθνών του κόσμου;

Από τον στίβο, την σκοποβολή, την άρση βαρών και την πάλη, αθλήματα που αποτέλεσαν την αφετηρία των Αγώνων, φτάσαμε στην εποχή του σκέιτμπορντ, του basketball 3on3 και της αναρρίχησης. Νέες μόδες που «δημιουργήθηκαν» περισσότερο ως χόμπι αλλά εν τέλει λόγω της μεγάλης αναγνωρισιμότητας τους, κέρδισαν το «εισιτήριο» για μια θέση στο καλεντάρι των Ολυμπιακών Αγώνων.

Επίσημα κριτήρια για την είσοδο νέων αθλημάτων ή αγωνισμάτων στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν υπάρχουν. Ωστόσο, η επιλογή γίνεται πάνω σε κάποιους βασικούς άξονες. Από τους θερινούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 και ύστερα άρχισε να παρατηρείται η ραγδαία αύξηση των «νέων» στη διοργάνωση. Οι βασικές προϋποθέσεις που λαμβάνονται σοβαρά από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή είναι το εκάστοτε άθλημα ή αγώνισμα να είναι αρκετά δημοφιλές παγκοσμίως, όπως αναφέρθηκε και νωρίτερα, και να εκπροσωπεί το ευ αγωνίζεσθε. Το δεύτερο σκέλος έπαιξε καταλυτικό ρόλο και στην απόφαση για απόσυρση των esports από το καλεντάρι αφού λίγους μήνες νωρίτερα διαγωνιζόμενος στις ΗΠΑ εκτέλεσε εν ψυχρώ 3 συμμετέχοντες, αρνούμενος να παραδεχθεί την ήττα του. Το διάγγελμα του Τόμας Μπαχ ήταν άμεσο και έτσι ο ψηφιακός κόσμος των video games δεν θα κάνει την εμφάνισή του το 2024 στο Παρίσι.

Η καινούρια καινοτομία της Δ.Ο.Ε που τέθηκε σε ισχύ ενόψει της επερχόμενης διοργάνωσης του Τόκιο (και θα συνεχιστεί) αφορά την επιλογή της για ελεύθερη βούληση στην εκάστοτε χώρα που διοργανώνει τους Αγώνες, να επιλέγει αγωνίσματα για είσοδο στο καλεντάρι με βάση την απήχηση που έχουν στον κόσμο της διοργανώτριας χώρας αλλά και με στόχο να κάνουν πιο ελκυστικούς τους Αγώνες. Αυτό πάντα βέβαια γίνεται με την σύμφωνη γνώμη της Διεθνούς Επιτροπής που ψηφίζει αν δέχεται στους «κόλπους» της το νέο αγώνισμα που επιλέχτηκε.

Βάσει αυτής της δυνατότητας που λαμβάνουν οι διοργανώτριες χώρες, το Τόκιο αποφάσισε να συμπεριλάβει στο επίσημο πρόγραμμα την αναρρίχηση, το σκέιτμπορντ και το σερφ ενώ όσον αφορά το Παρίσι που θα διοργανώσει τους Αγώνες το 2024, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ήδη έχει εισηγηθεί για την παρουσία του Μπρέικντανς στις αγωνιστικές ημέρες.

Υπερασπίζονται όμως όλα αυτά τα… αθλήματα τα αγωνιστικά κριτήρια και ιδεώδη που εκπροσωπούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες ή μήπως επιλέγονται με στόχο το μέγιστο κέρδος, μιας και αθλητικά βρισκόμαστε στη περίοδο της εμπορευματικοποίησης;

Ένα γεγονός που το αποδεικνύει είναι τα μαύρα σύννεφα που μαζεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια πάνω από το άθλημα της ελληνορωμαϊκής πάλης που βρέθηκε ένα βήμα από την έξοδό του από το καλεντάρι, επικαλούμενοι στην Δ.Ο.Ε λόγους χαμηλής δημοτικότητας και απήχησης. Οι αντιδράσεις από τον αθλητικό κόσμο ήταν έντονες για ένα άθλημα που αποτελεί την ναυαρχίδα των Αγώνων από την Αρχαιότητα.

Τελικά ποια θα πρέπει να είναι τα κριτήρια επιλογής των νέων αθλημάτων στους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε τι βαθμό έχει αλλοιωθεί το DNA τους, διανύοντας την εποχή που εξουσιάζει το χρήμα;