“Απόδραση από το μουσείο”

Άρθρο γνώμης του Γιώργου Κοσματόπουλου

Ο Φρανσουά Μιτεράν έλεγε ότι πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων κι ο πολίτικος που  στην Ελλάδα έκανε πράξη τη ρήση του είναι ο  Ανδρέας Παπανδρέου. Μία από τις κορυφαίες συμβολικές του πράξεις ήταν  η επιλογή της 3ης του Σεπτέμβρη για την παρουσίαση  της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος που έμελλε να αποτελέσει τον κατεξοχήν φορέα κυβερνητικής εξουσίας της μεταπολίτευσης.

Η γενέθλια ημέρα φυσικά δεν ήταν τυχαία. Η έναρξη της πορείας του ΠΑΣΟΚ ταυτιζόταν με την επέτειο της επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843 που εξανάγκασε τον βασιλιά  Όθωνα να παραχωρήσει το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου λοιπόν κατοχύρωνε για το νεοσύστατο Κίνημα τον ρόλο του ιστορικού συνεχιστή των δημοκρατικών αγώνων σε επίπεδο Εθνικό. Αποτελεί ίσως την επιτομή του πολιτικού marketing η κίνηση αυτή δεδομένου ότι ακόμα και σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν γνωρίζει καμία άλλη επέτειο ίδρυσης κόμματος ! Ακόμα και το τραγούδι «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες», σε στίχους του αειμνήστου Μάνου Ελευθερίου, οι περισσότεροι θεωρούν ότι γράφτηκε για το ΠΑΣΟΚ ενώ στη πραγματικότητα γράφτηκε για τον Ήρωα του 1821  Στρατηγό Ιωάννη Μακρυγιάννη, ηγέτη του κινήματος του 1843   (μάλιστα ο συνθέτης του Ηλίας Ανδριόπουλος έχει απαγορεύσει από το 2011 στο ΠΑΣΟΚ να το χρησιμοποιεί στις εκδηλώσεις του, ακολουθώντας τα χνάρια της ‘’εθνικής συνταξιούχου” Μυρσίνης…) !

Άλλες εποχές με άλλους ηγέτες,  θα πει κάποιος… Πάντως τις 3 Σεπτεμβρίου του 2019  το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τα 45 του χρόνια, με έναν εορτασμό, στο πλαίσιο  θεματικής κομματικής εκδήλωσης για τον Αγροτικό τομέα στη Λάρισα, που δεν  θύμιζε σε τίποτα ακόμα και πρόσφατες επετείους. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό του δεν σήκωνε κάτι περισσότερο : Θα ήταν ιλαροτραγικό να οργανωνόταν μία κεντρική εκδήλωση στην Αθήνα μιας και σ΄αυτήν θα έπρεπε να προσκληθούν και να μιλήσουν όλοι οι διάδοχοι του Ανδρέα Παπανδρέου στην ηγεσία του. Όμως, ο Βαγγέλης Βενιζέλος ουσιαστικά εκδιώχθηκε πριν τρεις μήνες, ο Γιώργος Παπανδρέου είναι Πρόεδρος άλλου κόμματος, το οποίο αποτελεί διάσπαση του ΠΑΣΟΚ και  ο Κώστας Σημίτη ιδιωτεύει με τις σχέσεις του με την ηγεσία να  βρίσκονται στο ναδίρ. Γενικότερα, άλλωστε, το ΠΑΣΟΚ είναι παραμερισμένο χωρίς κεντρικά και περιφερειακά κομματικά όργανα χάριν της συμμετοχής του στο ΚΙΝΑΛ.

Η διαμορφωμένη κατάσταση είναι απόρροια μιας ανιστόρητης και κοντόφθαλμης λογικής η οποία έχει επικρατήσει στις ηγεσίες του  από το 2014 και μετά:  ‘’Το ΠΑΣΟΚ είναι φθαρμένο και τοξικό και κατά συνέπεια πρέπει να αλλάξει όνομα, σύμβολα, να παραμεριστεί ώστε να καταστεί δυνατή η προσέγγιση με άτομα και σχηματισμούς του «ευρύτερου χώρου της Κεντροαριστερά». Έτσι μόνο μπορεί να παρουσιάσει στον ελληνικό κάτι νέο και να αποσύρει από την επικαιρότητα και τη συλλογική μνήμη  τις αντιδημοφιλείς στιγμές του’’.

Είναι η λογική που οδήγησε στη δημιουργία της Ελιάς, τη Δημοκρατικής Παράταξης, της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και του Κινήματος Αλλαγής. Σε όλες τις περιπτώσεις, το (αυθεντικό) Κίνημα συνεισέφερε  τα μέγιστα που διέθετε σε επίπεδο εκλογικής βάσης, μηχανισμού, στελεχιακού δυναμικού ενώ όλοι οι υπόλοιποι συνεργαζόμενοι προσέφεραν μόνον ένα όνομα κομματικής σφραγίδας χωρίς κάποιο ουσιαστικό  αντίκρισμα. Κι όχι μόνο χαρακτηρίζονταν από μηδενική κοινωνική και εκλογική απήχηση αλλά επιπλέον είχαν λειτουργήσει απολύτως εχθρικά προς το ΠΑΣΟΚ, λίαν προσφάτως : Από τη ΔΗΜΑΡ που μαζί με τη Χρυσή Αυγή έριξαν την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου κι έφεραν στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ως τον Γιώργο Παπανδρέου  που το διέσπασε  20 μέρες πριν τις εκλογές κι από το Ποτάμι που προσπαθούσε να πλασαριστεί ως ο εκφραστής του εκσυγχρονιστικού μπλοκ ως τους γυρολόγους με αφετηρία το ΚΚΕ Εσωτερικού που τρέφουν διαχρονικά βαθύτατο μίσος για όλα αυτά που αντιπροσωπεύει. Αυτούς λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ τους αντάμειψε βγάζοντάς τους από το πολιτικό περιθώριο . Τρανά παραδείγματα, ο διορισμός του  Θεοχαρόπουλο της ΔΗΜΑΡ σε θέση βουλευτή Επικρατείας, η ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων του   ΓΑΠ,  που πέτυχε να  διατηρήσει το κομματίδιό του και να διοριστεί βουλευτής, η παράκαμψη   των δημοκρατικών διαδικασιών και ο διορισμός οργάνων για το χατίρι του Θεοδωράκη και η τοποθέτηση του Καμίνη στην κορυφή του Επικρατείας  τη στιγμή που την τελευταία διετία έχει αποτύχει παταγωδώς σε κάθε  διεκδίκηση αιρετού αξιώματος.

Φυσικά, μεγάλο μέρος όσων ανασύρθηκαν  από το περιθώριο, έλαβαν συγχωροχάρτι για το αντι-ΠΑΣΟΚικό τους μένος κι ανταμείφτηκαν πλουσιοπάροχα για τις ”υπηρεσίες” τους, δεν άργησε να κάνει το αυτονόητο, βάσει της πολιτικής του συγκρότησης :  Ο Θεοχαρόπουλος  πήγε πεσκέσι την έδρα που του χαρίστηκε στον Τσίπρα για να γίνει υπουργός.  Ο Θεοδωράκης την κοπάνησε  με αφορμή την Συμφωνία των Πρεσπών προσπαθώντας να πουλήσει φιλελεύθερο λούστρο σε Τσίπρα και ξένους, θεωρώντας αφελώς ότι οι τελευταίοι θα τον επέβαλαν στην  κυβέρνηση αντί του Καμμένου. Δύο ακόμα από τα φυντάνια του μπαξέ του ΓΑΠ, Μωραΐτης και  Τόλκας, την έκανα για ΣΥΡΙΖΑ, το ίδιο κι ο πάλαι ποτέ υποψήφιος Πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ Ραγκούσης, ο πλέον φανατικός των γενιτσάρων, Ακόμα κι ο πάπας του γυρολογισμού Νίκος Μπίστης αφού αναγορεύτηκε σε Νέστωρ της Παρατάξεως τώρα το παίζει πρωτομάστορας στη Γέφυρα του Τσίπρα !

Όπως είναι λογικό, εγχειρήματα με αυτές τις επιλογές και τα συνακόλουθα κωμικοτραγικά συμβάντα δεν ήταν δυνατό να συγκινήσουν τον  κόσμο της Παράταξης. Οι εκλογικές τους επιδόσεις κυμάνθηκαν μεταξύ του 4% και του 8%, ενώ οι τελευταίες εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα αφενός τον χάρτη  βαμμένο γαλάζιο κι αφετέρου τον Τσίπρα να διατηρεί ένα επικοινωνιακά εκκωφαντικό 32%. Και  δεν υπήρξαν επιτυχημένα  διότι πήγαιναν κόντρα στη λογική : Δεν υπάρχουν πολυκομματικά σχήματα στα οποία συμμετέχει ένα –ουσιαστικά- κόμμα. Δεν είναι φυσιολογικό το μοναδικό αυτό κόμμα να παρακαλά κάποιες επουσιώδεις μονάδες και να τους παραχωρεί γη και ύδωρ. Δεν αποστέλλεται ορθό μήνυμα  όταν  διαγράφεται η πρόσφατη ιστορία. Όχι, δεν είναι “σύντροφοι”  ο μέσος ΠΑΣΟΚτσης, ο διαχρονικός ψηφοφόρος της Παράταξης που το πολιτικό του DNA είναι βαθιά Πατριωτικό με τον συμπλεγματικό πρώην Ρηγά και τον βαλκάνιο χιπστερο-φιλελέ που μισούν οτιδήποτε το  Ελληνικό. Δεν έχει καμία σχέση η κοινωνική απελευθέρωση όπως την όρισε διαχρονικά   το ΠΑΣΟΚ με τις δικαιωματίστικες μπούρδες που πλασάρονται σήμερα ως πρόοδος από δυναμικές μειοψηφίες. Είναι άλλο πράγμα ο ευρωπαϊσμός του ΠΑΣΟΚ που οδήγησε τη χώρα στον σκληρό πυρήνα της  Ένωσης και της ευρωζώνης, και εκμεταλλεύτηκε τη συμμετοχή  σε αυτές για την οικονομική ανάπτυξη και την ενίσχυση των Εθνικών συμφερόντων κι άλλο η ευρω-λιγούρα  αυτών που έχουν αλλεργία και καθετί εθνικό, καταριούνται τη μοίρα τους που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και ονειρεύονται τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης (sic).

Η λογική εκδικείται λοιπόν κι αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να έχει λόγο ύπαρξης πρέπει επειγόντως να επανασυνδεθεί μαζί της. Η λογική λέει ότι κερδίζει αυτός που πρωτίστως γνωρίζει ποιος είναι. Δύο είναι τα βασικά  συστατικά της αυθεντικής Δημοκρατικής Παράταξης, ιστορικά : Πρώτον, το αυξημένο αίσθημα Πατριωτισμού, κόντρα στον Αριστερό εθνομηδενισμό και την Δεξιά δουλοπρέπεια στη Δύση. Δεύτερον, η προαγωγή της κοινωνικής συνοχής μέσω της επένδυσης στο ουσιαστικό και λειτουργικό  κοινωνικό κράτος, κόντρα στις Αριστερές ιδεοληψίες του κρατισμού και στις Δεξιές ιδεοληψίες της παντοδυναμίας  των αγορών. Αυτά είναι τα θεμέλια της Παράταξης και πάνω σ’ αυτά οφείλει να χτίσει αυτός που οραματίζεται να την επαναφέρει σε τροχιά ανάκαμψης.

Από εκεί και πέρα είναι προφανές ότι ζωντανό κόμμα χωρίς αιρετά όργανα και γενικότερα χωρίς τήρηση του καταστατικού του δεν υπάρχει. Η ηγεσία οφείλει άμεσα να δρομολογήσει όλα τα προβλεπόμενα καθώς η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μόνο με φυγή προς τα εμπρός μπορεί να ξεκαθαρίσει. Μόνο έτσι το ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει ν’ αποδράσει από το μουσείο που κάποιοι επιδιώκουν να το φυλακίσουν. Ή θα αποδράσει άμεσα ή θα καταδικαστεί σε ισόβια…