“Δεν θα πετάξουμε….ποτέ;;”

Άρθρο γνώμης του Δημήτρης Μπυρίτη πρ. Αντιπρόεδρος Νέων Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (YES)

Δουλεύοντας στον υπολογιστή, με μουσικά βίντεο για υπόκρουση, κάποια στιγμή στα ακουστικά σου φτάνουν οι διάλογοι από μια μία παλιά διαφήμιση. Ένεκα του ιστορικού σου στο Youtube από αυτά που βλέπεις, πέφτεις επάνω στην προεκλογική διαφήμιση του ΠΑΣΟΚ για τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Την περίφημη διαφήμιση της πτήσης με την Air-Bahal. Από αυτό εμπνευσμένος και όντας συνεχώς προβληματισμένος για το τι συμβαίνει σήμερα στο χώρο, σου έρχεται συνειρμικά ο παρακάτω παραλληλισμός.

Οι φίλοι και ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ μοιάζουν με επιβατικό κοινό που σε μια αίθουσα αναμονής αεροδρομίου περιμένει γεμάτο αμηχανία, αν όχι βαρεμάρα και ανυπομονησία, τι θα γίνει με το επόμενο ταξίδι του. Πετάνε με μια νεοϊδρυθείσα εταιρεία (λέγε με ΚΙΝΑΛ) που προήλθε από τη συγχώνευση μίας μεγάλης και άλλων μικρών αεροπορικών εταιρειών. Μερικές από αυτές δεν τις ήξερε καν το επιβατικό κοινό(ίσως κάνα cargo μόνο) η μεγάλη όμως ήταν ο κυρίαρχος παίχτης στα αεροπορικά ταξίδια για σχεδόν 40 χρόνια (λέγε με ΠΑΣΟΚ)  και την βρήκε η οικονομική κρίση απροετοίμαστη.

 Όλοι έχουν μια υποψία ότι ίσως ακυρωθεί η πτήση τους, ελπίζοντας το αντίθετο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ευχαριστημένοι από τα παλιότερα ταξίδια με την νέα αυτή εταιρεία. Η εταιρεία βέβαια προσπαθεί να τους πείσει πως η πτήση της 7ης Ιουλίου είχε μερικές αναταράξεις, αλλά ήταν μία από τις καλύτερες πτήσεις της ζωής τους, καθώς όχι μόνο απογειώθηκε και προσγειώθηκε το αεροπλάνο, αλλά κάθισαν και σε θέσεις όλοι οι επιβάτες.

Ταυτόχρονα όλοι τους νοσταλγούν τις παλιές εποχές που πετούσαν με την παλιά αγαπημένη τους αεροπορική που την βρήκε ανέτοιμη η κρίση. Και όλοι θυμούνται τα παλιά ταξίδια που με τα ολοκαίνουρια και σύγχρονα αεροσκάφη της εποχής, την απαράμιλλη εξυπηρέτηση των αεροσυνοδών με τις υπέροχες στολές, το φαγητό, τις περιγραφές του κυβερνήτη κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Και σε όλου έχει μείνει αυτή η εμπειρία ως μια γλυκιά ανάμνηση και αγνοούν τις καθυστερήσεις ή τα απρόοπτα που καμιά φορά συνέβησαν.

Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχουν και κάποιοι λίγοι που ψελλίζουν ότι για να πάει καλά η νέα εταιρεία τότε θα πρέπει να αλλάξει στρατηγική. Να ξαναγυρίσει στο αγαπημένο logo της μεγάλης εταιρείας πριν τη συγχώνευση (λέγε με πράσινο ήλιο), που βλέπανε οι επιβάτες της σε όλο τον κόσμο και νοιώθαμε υπερήφανοι, να βγει στην επίθεση με πτήσεις σε κάθε πόλη, να αλλάξει στόλο και έμψυχο δυναμικό και εν τέλει να αποφασίσει τι εταιρεία θα είναι και σε ποιο κοινό στοχεύει.

Βέβαια, το προσωπικό εδάφους της νέας εταιρείας μόλις ακούσει κάτι τέτοιο απαντά με αυστηρό και επιβλητικό ύφος ότι το νέο μοντέλο της εταιρείας, να είναι μια αεροπορική χαμηλού κόστους, με παλιό στόλο ξαναβαμμένο, με πιλότους και πλήρωμα ανενημέρωτους για τα ταξίδια και ελλιπώς προετοιμασμένους, να είναι το μόνο αποδεκτό και βιώσιμο σενάριο. Και έτσι, μην έχοντας περιθώριο αντίδρασης σιωπάν οι επιβάτες, γιατί ώρα είναι τώρα να τους χρεώσει η εταιρεία και την βαλίτσα που κουβαλάνε για 300 γραμμάρια υπέρβαρο.

Και κάπως έτσι περιμένοντας βαριεστημένοι και αποκαρδιωμένοι στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου, περνάνε οι ώρες και όλες οι ανακοινώσεις λένε τα ίδια ψέματα «σε λίγο το πρόβλημα με την επόμενη πτήση μας θα έχει λυθεί, θα σας ειδοποιήσουμε με νέα ανακοίνωση». Κάπως έτσι αρχίζουν να λοξοκοιτάνε προς την άλλη αεροπορική που είναι δίπλα (λέγε με ΣΥΡΙΖΑ). Ξέρουν ότι είναι μια παλιά εταιρεία, με απαρχαιωμένη δομή, που μέσα στην κρίση την βοήθησαν διάφοροι επενδυτές και άρχισε να αγοράζει σε τιμές ευκαιρίες στόλο και στελέχη από την μεγάλη παλιά εταιρεία που εμπιστευόσουν και πετούσες μαζί της.

Και όσο περνάει ο χρόνος όλο και πιο έντονο γίνεται το ερώτημα, να πετάξεις με την νέα εταιρεία (λέγε με ΚΙΝΑΛ) που σε έχει ταράξει στις ανακοινώσεις στην αναμονή και το προσωπικό της έχει άσχημη συμπεριφορά ή θα πας με την άλλη (λέγε με ΣΥΡΙΖΑ) που έχει βγάλει εισιτήρια σε προσφορά, φαίνεται ανανεωμένη, αλλά ξέρεις μέσα σου πως κάτι δεν πάει καλά με δαύτη;

Και εκείνη την ώρα σε παίρνει ο ύπνος και βλέπεις πώς ξαναστήνεται ο παλιός αγαπημένος σου αερομεταφορέας (λέγε με ΠΑΣΟΚ) , με το ίδιο μεράκι που είχε στηθεί τότε, με το ίδιο πάθος, την ίδια επιθετική στρατηγική, αλλά με ολοκαίνουριο στόλο, με νέο πλήρωμα από όλη τη χώρα, και με πρωτοπόρες υπηρεσίες που μόνο εταιρείες κολοσσοί του εξωτερικού παρέχουν. Και για να είναι βιώσιμη και ασφαλής στο διηνεκές, την έκαναν εταιρεία λαϊκής βάσης, όπου κάθε μέλος είναι και μέτοχος και έχει λόγο, και έτσι η εταιρεία θα ξέρει πάντα τι θέλει το επιβατικό της κοινό.

Και κάπως έτσι ξυπνάς και είσαι έτοιμος να αλλάξεις τον κόσμο, να τα βάλεις με όλους και όλα, να κάνεις αυτό που θες, αυτό που σε ικανοποιεί, αυτό που πιστεύεις, γιατί στην τελική όπως τραγούδησε και ο Βασίλης «Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει».