Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος!

Processed with VSCO with preset

Κρατάω στα χέρια μου το 8ο τεύχος της Vogue Greece και αναπολώ μερικές από τις πιο όμορφες παιδικές μου αναμνήσεις. Άλλο ένα εμβληματικό εξώφυλλο προστέθηκε στην συλλογή μου. Τέλος εποχής και προετοιμασία για το αύριο, για ένα πιο λαμπερό και ελπιδοφόρο 2020. Ο ήχος από το ‘’θρόισμα’’ του χαρτιού σε αντιπαραβολή με την μαγευτική φωνή της Emeli Sande και τα πολύχρωμα λαμπιόνια του δέντρου μου συνθέτει μια ονειρική σκηνή, σαν από ταινία του Victor Fleming. Την προσοχή μου κεντρίζει ένα μικρό άρθρο αφιερωμένο στην διαφορετικότητα και την εξέλιξη στον χώρο της μόδας ,ως αντίλογο της βιωσιμότητας. Σε ένα κόσμο που ένα διεμφυλικό μοντέλο καταφέρνει να πουλήσει την ‘’ φαντασία ‘’όπως ακριβώς και ένα αγγελάκι της Victoria Secret’s δεν χωράει άλλο μίσος.

Πρόκειται για το πιο δύσκολο κείμενο που έχω γράψει στην ζωή μου, δυσκολότερο και από το άγνωστο στις πανελλήνιες. Το θέμα μας φυσικά και είναι το bullying! Έχοντας υπάρξει θύμα λεκτικής βίας και εγώ ο ίδιος, γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστείς όλη αυτήν την κακία που επιδιώκει με κάθε τρόπο να σε καταπιεί. Καρφωμένα βλέμματα και χαμηλόφωνες συζητήσεις, αυτό είναι το πρώτο στάδιο. Ακολουθούν τα πειράγματα και η διάδοση των ‘’ μυστικών ‘’ που κρύβει μανιωδώς η ‘’ αδερφή ‘’, το φρικιό, η πουτάνα, ο πακιστανός, το ‘’ βουβαλάκι ‘’, η κοκαλιάρα και άλλα κοσμητικά επίθετα που σκέφτονται μικροί και μεγάλοι για να χαρακτηρίσουν ότι δεν μπορούν να ενστερνιστούν και τελικά να αποδεχτούν. Τι ακολουθεί μετά; Αν είμαστε τυχεροί αναρτήσεις στο διαδίκτυο, προσβλητικές με χυδαίο περιεχόμενο και ανίδεη και ταπεινωτική φρασεολογία, αλλιώς στον αντίποδα της κατάστασης έχουμε περιπτώσεις αυτοκτονίας ή και φόνου εν βρασμώ  ψυχή. Ένας κυκεώνας συναισθημάτων και ιδεών κατακλύζει το μυαλό μου. Ο λόγος μου είναι φορτισμένος γιατί πρόκειται για ένα βιωματικό κείμενο, μια κατάσταση πέρα για πέρα αληθινή, μια κατάσταση κοντινή και γνώριμη στον Έλληνα, που την παρουσιάζει σαν κάτι το ανεδαφικό και ανέφικτο. Πάει καιρός από τότε που βλέπαμε σε ανάλογες αμερικάνικες ταινίες εποχής αντίστοιχα περιστατικά και γελούσαμε, νοιώθοντας πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί στην χώρα της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και της απαράμιλλης αγάπης για την ελευθερία. Η αυτοκτονία του Γιακουμάκη, το ρατσιστικό βίντεο της Ουρανίας Μιχαλολιάκου ως απάντηση στην υποκρισία των media (και συγκεκριμένα στο βίντεο της Μαίρης Συνατσάκης) και οι δηλώσεις του ζωγράφου Κώστα Τσόκλη, υπέρ των βιαστών και της προκλητικότητας των γυναικών, είναι μερικά από τα περιστατικά που με κάνουν να ντρέπομαι για μερικούς συνανθρώπους μου. Αυτά αποτελούν περιστατικά ωστόσο που έχουν λάβει και κάποια δημοσιότητα και έχουν γίνει κατακριτέα από ένα μεγάλο ευρύ κοινό. 

Τι συμβαίνει όμως με όσους έχουν να αντιμετωπίσουν τέτοια γεγονότα καθημερινά, δίχως καμία υποστήριξη ή προβολή; Μηδαμινές είναι άλλωστε οι φορές που ένα θύμα bullying εκδηλώνει τις ανησυχίες του και τους προβληματισμούς του. Φοβούμενοι την αντίδραση του κοινωνικού τους περίγυρου, τις δραστικές αποφάσεις των νταήδων και την απάθεια ίσως της κοινωνίας που δείχνει να καταπνίγει τέτοια θέματα ως αδιάφορα και παιδιάστικα, μένουν εγκλωβισμένοι στον γυάλινο πύργο των σκέψεων τους. Μέρα με την μέρα βυθίζονται στον βούρκο της αποδοκιμασίας, με ροπή στην αυτοκαταστροφή. Απομακρύνουν οποιονδήποτε από γύρω τους, καθώς νοιώθουν ένοχοι και αποκρουστικοί. Χτίζουν άφθαρτους, ψηλούς τοίχους προκειμένου να προστατέψουν ότι τους έχει απομείνει από το λαβωμένο τους κορμί. Μερικοί καταφέρνουν να ανακάμψουν και να αντισταθούν. Νοιώθω τεράστια περηφάνεια για μένα που μπόρεσα να ξεπεράσω με επιτυχία κάθε τροχοπέδη που βρέθηκε στο δρόμο μου, που μπόρεσα να υψώσω το κεφάλι ψηλά και παρά τις κραυγές αποδοκιμασίας να συνεχίσω να ανεβαίνω τον Γολγοθά μου. Κοσμητικά επίθετα, γκράφιτι σε σχολικούς τείχους, δημοσιεύσεις, κουτσομπολιό, φωτογραφίες πειραγμένες με κοροϊδευτικές  λεζάντες και η διάδοση μιας φήμης ( πίσω από την πλάτη μου φυσικά ) δεν στάθηκαν αρκετά για να με αλλάξουν και να με κάνουν τον άνθρωπο που θέλαν οι άλλοι να γίνω. Λύγισα, έκλαψα, κλείστηκα στον εαυτό μου και τελικά γέμισα με θυμό, όπως ποτέ δεν τα παράτησα. Είχα πεισμώσει! Δεν θα έκανα την χάρη σε κανένα να περιορίσω ότι είμαι μόνο και μόνο επειδή εκείνος/η δεν θα το άντεχε. Οπότε αν διαβάζεις το κείμενο μου εσύ και εσύ και εσύ ‘’ κράχτη ‘’, σε ευχαριστώ γιατί τώρα είμαι πιο δυνατός από ποτέ!

Ύστερα από ένα μικρό ενδοσκοπικό αφήγημα στην δική μου εμπειρία θα ήθελα να μιλήσω λίγο περισσότερο διεξοδικά για την ‘’ πηγή του κακού ‘’. Παιδεία! Λυπάμαι για όσους πληγώνω αλλά αφορμή για κάθε ρατσιστικό σχόλιο, στερεοτυπική αντίληψη, φαινόμενα ξενοφοβίας και μισαλλοδοξίας, φυλετική ή οποιαδήποτε άλλη διάκριση αποτελεί η παιδεία, η μόρφωση. Με τον όρο παιδεία εννοώ φυσικά την ανατροφή και την απόκτηση των στοιχειωδών γνωρισμάτων που καθιστούν κάποιον άνθρωπο και όχι αγρίμι. Ξεκινώντας από την οικογένεια και τελειώνοντας με τις παρέες ο άνθρωπος γαλουχείται στα πλαίσια της κοινωνικοποίησης του, μαθαίνοντας αρχικά το καλό και το κακό, το δίκαιο και το άδικο, το σωστό και το λάθος. Έχοντας τα κατάλληλα εφόδια, εξασκεί στην συνέχεια την προσωπική του κρίση και κάνει τις ανάλογες επιλογές. Η έλλειψη τρόπων είναι ένα σύγχρονο κατά κανόνα γεγονός. Αντιδραστικοί νέοι του καναπέ, επαναστάτες του Instagram, φιλόδοξοι “χαρτογιακάδες” και αμετανόητοι ρομαντικοί κλισέ τύποι είναι μερικά από τα παρατσούκλια που βλέπω συχνά να φιγουράρουν σε πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές. Δεν θα διαφωνήσω. Υπάρχει ένας κορεσμός από δαύτους! Ωστόσο δεν στεκόμαστε άπραγοι ( θεωρώντας τον εαυτό μου έναν μικρό επαναστάτη, έστω και του καναπέ ). Μπορεί να μην τρέχουν σε συσσίτια, να διοργανώνουν εκδηλώσεις και εκστρατείες, παρόλα αυτά μιλάν για την πείνα, την εξαθλίωση, τις δυσμενείς καταστάσεις της σύγχρονης ζωής, το κοινωνικό άγχος του να είσαι άνθρωπος του 2019 γενικότερα. Δεν υποκρίνονται και δεν υποτάσσονται στην επιδημία της τελειότητας. Μα το πιο σημαντικό, αυτοί οι νέοι κατακρίνουν όσους αναμοχλεύουν αναχρονιστικές αντιλήψεις. Δεν αρκεί φυσικά ένα story με έγχρωμους ανθρώπους την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού για να δείξεις ότι είσαι κατά του ρατσισμού. Δεν αρκεί να ανεβάσεις ένα κείμενο κατακραυγής κατά τον Λιάγκα για το body shame που διέπραξε, on air μάλιστα. Είναι όμως μια αρχή. Μια χαραμάδα φωτός στον επικείμενο σκοταδισμό που ανασύρεται σταδιακά από ορισμένους. Μια σανίδα σωτηρίας για όσους αντιμετωπίζουν αντίστοιχα περιστατικά. Είναι ένα βήμα απέναντι σε όλους όσους θεωρούν οτιδήποτε το διαφορετικό, ως λάθος και αταίριαστο στην ‘’τέλεια’’ ζωή τους.

Πέρασα ατελείωτες ώρες να σκέφτομαι τι κάνω λάθος και προκαλώ όλες αυτές τις αντιδράσεις. Σε τι τους έχω φταίξει και μιλάνε έτσι για μένα. Τελικά, κατάλαβα. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Ναι, γεννιόμαστε όλοι ίσοι και πολλές φορές έχουμε κοινές ευκαιρίες. Τι γίνεται μετά όμως; Ποιοι προχωράν μπροστά; Ποιοι βλέπουν το μέλλον και ποιοι τον διπλανό τους; Ποιοι εθελοτυφλούν λανθασμένα όνειρα και φιλοδοξίες για μεγάλες επιτυχίες στην ζωή τους; Ποιοι κερδίζουν μάχες και ποιοι περιμένουν τον πόλεμο; Ποιοι περπατάν με το κεφάλι χαμηλά, αφήνοντας την δουλειά τους να μιλήσει για αυτούς; Ποιοι αποδεικνύονται τελικά οι πιο δυνατοί παίκτες του παιχνιδιού; Απέχουμε ακόμα πολύ από τον πόλεμο αλλά ο χρόνος περνά και οι ευκαιρίες να ανακάμψετε τελειώνουν. Θα μπορούσα να γράψω τόσα πολλά για το τι φταίει στον κόσμο και αντιδρά έτσι, αλλά δεν θέλω να σας κουράσω άλλο.

Δεν ξέρω αν αυτό το κείμενο ήταν για σας που έχετε περάσει ανάλογες καταστάσεις ή ήταν απλά ένα revenge act, για όσα έχω ζήσει εγώ. Ανεξαιρέτως του υποκειμένου, δεν χρωστάτε σε κανέναν αυτό που είστε. Σπάστε τα καλούπια σας, βγείτε από την ζώνη ασφαλείας και τολμήστε να κάνετε την διαφορά. Πείτε ότι σκέφτεστε και πράξτε όπως νοιώθετε. Μην ξεχνάτε από πού ξεκινήσατε και που μπορείτε να φτάσετε. Μην σβήσετε ποτέ από πάνω σας τις ουλές που σας προκάλεσαν οι προσβολές των άλλων. Αφήστε την αυθεντικότητα που κατοικεί μέσα σας να κάνει την εμφάνιση της και θα σας εκπλήξει. Ζήστε την ζωή που εσείς σχεδιάσατε για τους εαυτούς σας. Ποτέ όμως μην φτάσετε να λειτουργείτε όπως αυτοί. Ποτέ μην πέσετε στην παγίδα τους. Απλά περιμένετε την κατάλληλη στιγμή και τότε υπενθυμίστε τους ποιοι πραγματικά είστε!