Η κληρονομιά του ΠΑΣΟΚ

Άρθρο γνώμης του Ευριβιάδη Ελευθεριάδη, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος Αλλαγής.

Είναι σαφές ότι μετά τις εκλογές του Ιουλίου, το πολιτικό σκηνικό διαρκώς μεταβάλλεται. Όπως εύλογα αρκετοί είχαμε προβλέψει, ο χώρος του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος Αλλαγής θα συμπιεστεί τόσο από τα κεντροδεξιά όσο και από την επεκτατική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι πολιτικές μεταγραφές πλέον είναι πολύ πιο συνηθισμένο φαινόμενο, οπότε θα το παρατηρούμε το φαινόμενο διαρκώς να αυξάνεται.

Σε αυτό το πολιτικό σκηνικό, το ΠΑΣΟΚ και σαν κόμμα, επέλεξε να πραγματοποιήσει ένα συνέδριο-εξπρές διαδικαστικού κυρίως χαρακτήρα.

Η εικόνα του μονοήμερου στην ουσία συνεδρίου, αφήνει μία πικρή ανάμνηση του ένδοξου παρελθόντος του. Μοναδική θετική για μένα εικόνα η παρουσία, ακόμη και σήμερα, αρκετών νέων στελεχών.

Και αυτό έχει την πολιτική και ιστορική του εξήγηση.

Το Μάρτιο του 2007, με απόφαση του τότε Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Παπανδρέου, πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό συνέδριο της Νεολαίας του Κινήματος. Το συνέδριο αυτό, είχε πάνω κάτω 6000 συνέδρους, εκλεγμένους από ένα σώμα περίπου 90000 μελών έως 30 ετών.

Μιλάμε για ένα γιγαντιαίο σώμα χιλιάδων νέων ανθρώπων, που σε μία εποχή μακριά από την έντονη πολιτικοποίηση των προηγούμενων δεκαετιών, βρήκε το κίνητρο να ασχοληθεί λιγότερο ή περισσότερο με τα κοινά.

Αυτή η κληρονομιά, αυτή η γενιά στελεχών, αυτός ο κόσμος δεν χάθηκε. Είναι ενεργός στις κοινωνίες του, στα επιμελητήρια του, στους δήμους του.

Ναι, ένας κόσμος από αυτό το σώμα, έφυγε. Πήγε προς το ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι προς τη Νέα Δημοκρατία.

Ωστόσο, η πλειοψηφία είναι εδώ. Ενεργή ή αποστασιοποιημένη, είναι παρούσα.

Και αυτός ο κόσμος, αυτή η γενιά, μπορεί να ξανασηκώσει το χώρο ψηλά. Γιατί δεν είναι λίγα στελέχη σε αριθμό, αλλά κυρίως δεν είναι λίγα στελέχη σε ποιότητα.

Αυτή είναι η κληρονομιά του ΠΑΣΟΚ. Ή την αποδεχόμαστε ή την απορρίπτουμε.