Στρατηγική λεπτών ισορροπιών από το ΚΙΝΑΛ

Το περασμένο εξάμηνο αποτέλεσε για το Κίνημα Αλλαγής μια περίοδο διαρκών ασκήσεων συναίνεσης, που έκλεισε την Πέμπτη με το «ναι» στην υποψηφιότητα της Αικ. Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Σε ποια θέση βρίσκει, όμως, τη Χαρ. Τρικούπη το τέλος αυτού του κύκλου και ποια συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν για τη θέση της παράταξης στην αντιπολίτευση;

Το ΚΙΝ.ΑΛ προέβαλε  «την εποικοδομητική στάση» του στο πεδίο της ψήφου των αποδήμων, σημειώνοντας επανειλημμένα πως το σκηνικό που διαμορφώθηκε οδήγησε στην απομόνωση και εντέλει «ρυμούλκηση» του ΣΥΡΙΖΑ. Υπό το ίδιο πρίσμα, εκτιμά ότι ο ρόλος της παράταξης ήταν καθοριστικά ρυθμιστικός και στην επιλογή της κ. Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Ταυτόχρονα, επιχείρησε με αρκετούς τρόπους να καταστήσει ευδιάκριτες τις αποστάσεις του από το Μαξίμου, γνωρίζοντας ότι η Κουμουνδούρου δεν θα χάσει ευκαιρία να το «ταυτίσει» με την κυβερνητική πολιτική προκειμένου να κερδίσει έδαφος στον κεντροαριστερό χώρο. Σε ζητήματα όπου σε πρώτη ανάγνωση υπήρχαν προϋποθέσεις σύγκλισης με την κυβέρνηση, όπως το πανεπιστημιακό άσυλο και ο εκλογικός νόμος, η Χαρ. Τρικούπη παρέμεινε αμετακίνητη από τις θέσεις της.

Με τον παραπάνω κύκλο να κλείνει με την προεδρική εκλογή, το μεγάλο στοίχημα, όπου πέφτει πλέον όλο το στρατηγικό βάρος, είναι η προγραμματική συνδιάσκεψη του Κινήματος στις 15 και 16 Μαρτίου. Ηδη, άλλωστε, οι προετοιμασίες θυμίζουν… προεκλογική περίοδο, μιας και πρόθεση της ηγεσίας είναι να τεθούν σε κατάσταση συναγερμού βουλευτές, στελέχη και μέλη σε όλη την επικράτεια και να σταλεί ένα σαφές μήνυμα συσπείρωσης, ειδικά σε μια περίοδο που παράλληλα θα κορυφώνονται και οι εσωκομματικές διεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ.

Σημαντική, τέλος πρόκληση  για την ηγεσία, αποτελεί να κερδηθεί εκ νέου η εμπιστοσύνη μέρους της παραδοσιακής «πασοκικής» βάσης, που εκτιμάται ότι επλήγη τόσο από την απουσία ισχυρής κομματικής δομής τα τελευταία χρόνια όσο και από τα «απόνερα» που προκάλεσε το πρόσφατο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.