“Σπανούλη εσύ..All-Star! “

Επιμέλεια: Γιώργος Τσαρουχάς

 

Ο «Kill-Bill» βρίσκεται στο πάνθεον της μπασκετικής Ευρώπης και εδώ και λίγα χρόνια ανταλλάζει πασούλες με τους κορυφαίους όλων των εποχών. Δεν περιμέναμε την ψηφοφορία της EuroLeague για να μας.. γεννηθεί αυτή η άποψη. Χρειάστηκαν λίγα δεκάλεπτα, ατελείωτες στιγμές μπασκετικής παράνοιας και ένα σπάνιου είδους ταλέντο που ήρθε να μας θυμίσει ότι η χώρα μας “δημιουργεί” ήρωες και στην μετά-Γκάλη εποχή. Κυρίες και κύριοι ο Βασίλης Σπανούλης. 

Η φράση «τελευταίος και καλύτερος» ήρθε να κολλήσει τέλεια στην χθεσινή ανακοίνωση της EuroLeague για τον παίκτη που έμελε να συμπληρώσει την «δεκάδα των εκατομμυρίων» στην καλύτερη ομάδα της περασμένης δεκαετίας. Χουάν Κάρλος Ναβάρο,Σέρχιο Γιουλ, Γιώργος Πρίντεζης, ο “φευγάτος” Λούκα Ντόνσιτς,ο Μίλος Τεόντοσιτς και ο σπουδαίος Δημήτρης Διαμαντίδης είχαν ήδη πάρει την θέση τους στο παρκέ. Όλοι τους «ιερά τέρατα» του αθλήματος. Ποιόν να αφήσεις στον πάγκο; Προσωπικά, όσες ώρες κι αν το αναλύσω δεν φτάνω σε κάποια λύση (έστω ανάγκης). Οι πάντες μαζεμένοι, όμως κάτι έλειπε. Η ηγετική φυσιογνωμία που θα μπει για να σου πάρει το ματς. Ο παίκτης που θα σου ξυπνήσει όλα τα ένστικτα της νίκης και θα χτυπήσει το κουδούνι των αδυναμιών σου όταν σε δει να τα παρατάς. Αυτό το κομμάτι στο παζλ που έρχεται να ολοκληρώσει το έργο. Αυτός ο αρχηγός που είναι «εθισμένος» στην νίκη, στις επιτυχίες και σε αυτή την πορτοκαλί απόχρωσης στρογγυλή θεά.

 Ο Βασίλης Σπανούλης όχι μόνο ανακοινώθηκε ως το τελευταίο μέλος αυτής της “αλήτικης” μπασκετικής παρέας, αλλά όπως συνηθίζει και στο παρκέ, το έκανε με στυλ. Πρώτος σε ψήφους, με διψήφια διαφορά από τον δεύτερο που έμεινε να χαζεύει, όπως και οι περισσότεροι αμυντικοί όταν ο V-Span σηκώνεται στον αέρα για να «εκτελέσει» από τα 6,75! Ένας θρύλος ανάμεσα σε θρύλους. Κι΄όμως κατάφερε να αφήσει το στίγμα του,κατάφερε να ξεχωρίσει,κατάφερε – για άλλη μια φορά – να σε κάνει να απορείς. Όχι, ο Σπανούλης δεν είναι καλύτερος από τον Διαμαντίδη, από τον Πρίντεζη, από τον Καλάθη ή από τον Μπογκντάνοβιτς. Έχει αυτό το “κάτι” όμως που σε κάνει να το πιστεύεις, σου δίνει αυτή την αίσθηση και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο τον παραδέχονται μέχρι και οι πιο πιστοί εχθροί του. Εμείς απλά μένουμε να τον απολαμβάνουμε να καταρρίπτει τα ρεκόρ, σαν σπασμένες κορίνες του μπόουλινγκ, το ένα μετά το άλλο με την ελπίδα ότι θα τον βλέπουμε για αρκετό καιρό ακόμα με την μπάλα στα χέρια. Για όσο καιρό,τουλάχιστον,αυτός μας υποσχέθηκε. Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην EuroLeague,πρωτιά και στις τελικές πάσες έχοντας κατακτήσει παράλληλα τρεις φορές (όσες κανείς άλλος δηλαδή)τον τίτλο του MVP σε Final-Four. Κουράστηκα μόνο που τα έγραψα και σίγουρα ξεχνάω και άλλα. Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους. Κορυφαίος ανάμεσα στους κορυφαίους, όπως έγραψα και πιο πάνω! Ένας γεννημένος All-Star που ήταν «καταδικασμένος» να πετύχει. Αυτός είναι ο Βασίλης Σπανούλης. 

Η βραδιά της 12ης Μαίου που δύσκολα θα ξεχάσει (η Ρεάλ)…

Σαν σήμερα ήταν η βραδιά του. Ή καλύτερα μία από τις πιο ιδιαίτερες βραδιές του,γιατί ακολούθησαν πολλές ακόμη που ήρθαν να προστεθούν στο ήδη φουσκωμένο από αναμνήσεις βιογραφικό του. Τη βραδιά της 12ης Μαίου του 2013 στο Λονδίνο ο Βασίλης Σπανούλης ήταν προγραμματισμένος να “εκτελέσει” τη «Βασίλισσα» του ευρωπαικού αθλητισμού. Ελεύθερος ή υπό πίεση. Από τα 6.75 ή τα 8 μέτρα. Όποια “βόμβα” κι αν δοκίμαζε αυτή προσγειωνόταν με μαθηματική ακρίβεια στο καλάθι της Ρεάλ Μαδρίτης. Πήρε την κατάσταση στα χέρια του και απλά δεν μπορούσες να τον σταματήσεις. Θυμάμαι τον Σέρχιο Γιούλ να λέει χαρακτηριστικά μετά τον αγώνα «He is unstoppable» μετ. «Είναι ασταμάτητος»! Ήξερες ότι κάθε φορά που θα σηκωθεί, η μπάλα θα μπει στο πλεχτό. Ήταν σαν να παίζεις Playstation. Μία καλοδουλεμένη μηχανή που δεν έφευγε από το στάδιο χωρίς το τρόπαιο του πρωταθλητή. Εκείνη τη νύχτα στην νεόχτιστη 02 Arena του Λονδίνου κατέκτησε την δεύτερη σερί ευρωπαική του κούπα με τους ερυθρόλευκους και την τρίτη συνολικά στην καριέρα του. Όπως όλα δείχνουν το «ασταμάτητος» του μεγάλου αρχηγού των  “Los Blancos” δεν ήταν απλά μια τυπική δικαιολογία της ήττας και της απώλειας ενός κυπέλλου, αλλά η διατύπωση της πραγματικότητας και μιας καλά κρυμμένης αλήθειας. 

Το ματς-ορόσημο της καριέρας του

Η επιτυχία, η φήμη, η καταξίωση δεν έρχονται από μόνα τους. Πρέπει να τα κυνηγάς, να τα χάνεις, να τα ξανακερδίζεις, να αρπάζεις την ευκαιρία,που σίγουρα έστω μια φορά, θα σου δώσει η ζωή. Για τον «Κill-Bill» αυτή η ευκαιρία ήρθε στην πιο δύσκολη στιγμή, σε μία κακοστημένη συγκοιρία που δεν προσφέρεται για όνειρα και φιλοδοξίες. Όταν στις 1 Σεπτεμβρίου του 2006 η Εθνική μας ομάδα αντιμετώπιζε την αντίστοιχη Dream Team των Ηνωμένων Πολιτειών, κανείς δεν περίμενε το τι θα ακολουθήσει. Κανείς εκτός από τον Παναγιώτη Γιαννάκη και τα “παιδιά” του. Ναι, το ξέρω αυτή η ιστορία έχει χιλιοειπωθεί, μεταξύ μας κι εγώ έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί για πεντηκοστή φορά τα στιγμιότυπα από εκείνο το επικό βράδυ κατά το διάστημα της καραντίνας. Ωστόσο λίγοι παίχτες στην ιστορία του αθλήματος κατάφεραν να χτίσουν το μύθο τους μέσα από τέτοια παιχνίδια. Μόνο αυτοί που το λέει η καρδούλα τους, μόνο αυτοί που ήρθαν για να μείνουν, να κερδίσουν, να πρωταγωνιστήσουν θα άρπαζαν μία τέτοια ευκαιρία. Εκείνο το απόγευμα στην Σαιτάμα της Ιαπωνίας ο Βασίλης Σπανούλης σταμάτησε στους 22 πόντους και κέρδισε κάτι παραπάνω από μία συμμετοχή στον τελικό και τον τίτλο του Man Of the Match. 

Θυμάμαι τον εμβληματικό και ευεργέτη εκείνης της «χρυσής» γενιάς του ελληνικού μπάσκετ Παναγιώτη Γιαννάκη να λέει, σε ένα σεμινάριο του που είχα την τιμή να παρακολουθήσω από κοντά, ότι εκείνη τη μέρα κατάλαβε πως ο Σπανούλης θα αφήσει εποχή στο ευρωπαικό μπάσκετ.Σαν να έβλεπε το μέλλον, όλες τις επιτυχίες, όλες τις επικές νύχτες που ακολούθησαν και συνοδεύτηκαν από την φανέλα με το νούμερο «7». Ο μύθος του Βασίλη Σπανούλη γεννήθηκε πολύ μακρυά από εκεί που χτυπάει η καρδιά του μπάσκετ, ωστόσο έμελε να είναι τόσο ξεχωριστός όσο και εκείνη η πορεία της Εθνικής στο συγκεκριμένο Παγκόσμιο Κύπελλο. Όπως είναι λογικό, το NBA δεν άργησε να του χτυπήσει την πόρτα. Μιας πόρτας που έμεινε να είναι από τις πολλές ανοιχτές στο ταξίδι του μέχρι το σήμερα. 

Βασίλη Σπανούλη, το δικό σου “Last Dance” ελπίζουμε να περιμένουμε πολύ καιρό για να το δούμε. Μέχρι τότε, φόρα την All-Star φανέλα σου και..keep on dreaming!