“Άρης και ΔΕΝ είμαι καλά!”

Επιμέλεια: Γιώργος Τσαρουχάς

 

Ο επαναληπτικός ημιτελικός του Άρη με την ΑΕΚ έχει μόλις ολοκληρωθεί και το κύμα νέφους που «σκεπάζει» το “Κλεάνθης Βικελίδης” εμπεριέχει όλα τα συναισθήματα που μπορεί να σου χαρίσει ή να σου στερήσει το ποδόσφαιρο. Ο τίτλος του κειμένου συνοδεύει και παρουσιάζει με τον πλέον ιδανικό τρόπο την ιστορία του χθεσινού αγώνα, καθώς πέρα από χρόνιο λαϊκό σύνθημα των οπαδών του Άρη, αποτελεί και την «ωμή» απεικόνιση του συγκεκριμένου ζευγαριού. Οι Θεσσαλονικείς βρέθηκαν αγκαλιά με την πρόκριση σε σημείο που δεν γινόταν να τους γλιστρήσει, μέχρι να έρθει ο Μάρκο Λιβάγια και να μας υπενθυμίσει ότι τις προκρίσεις σε τέτοιους είδους παιχνίδια τις παίρνουν αυτοί που είναι μαθημένοι στην πίεση και στα δύσκολα. Το αποτέλεσμα ήταν, το ταμπλό στο Χαριλάου να σταματήσει την καταμέτρηση στο 2-2, όσο κι αν οι οπαδοί των γηπεδούχων ήλπιζαν να είχε «κολλήσει» στο 2-0. 

 

  • Μηδένα προ του Λιβάγια μακάριζε

 

Η ιστορία του αγώνα θύμιζε περισσότερο σενάριο από ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Τα είδαμε όλα στο τέλος και με έναν τρόπο που κανείς οπαδός δεν θα φανταζόταν για την ομάδα του, ωστόσο αν κάποιος ξαναδεί με καθαρό μυαλό,αυτή τη φορά, το ματς σε επανάληψη θα καταλάβει ότι τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Η ιστορία του αγώνα ξετυλιγόταν από την αρχή με έναν τρόπο που ουσιαστικά προμήνυε το τι θα ακολουθήσει. Σε μία επανάληψη του Σαββατιάτικου αγώνα για τα Play-Off, η ΑΕΚ ήταν αυτή που μπήκε πιο.. μυαλωμένα και προσεγμένα στο γήπεδο θέλοντας να παίξει με το υπέρ της σκορ. Από την άλλη μεριά, ο Άρης ακολουθώντας πιστά το άκρως “γερμανικό” πλάνο του προπονητή του, Μίκαελ Ένινγκ, θέλησε να δοκιμάσει τις ψυχολογικές αντοχές των αντιπάλων και την ίδια του την τύχη επιτρέποντας το παιχνίδι να πάει σε ένα τέμπο που δεν τον συνέφερε. Όλα αυτά στο πρώτο ημίχρονο, καθώς το δεύτερο είναι μία εντελώς διαφορετική ιστορία. Εκμεταλλευόμενοι την αστοχία του Ολιβέιρα και έχοντας διατηρήσει το σκορ στο 0-0, οι γηπεδούχοι μπήκαν με έναν δικαιολογημένο αέρα αυτοπεποίθησης μετά την ανάπαυλα και έφεραν το ματς στα μέτρα τους. 

Ο ξεχασμένος, μέχρι χθες, Ντάνιελ Μαντσίνι μπήκε κυριολεκτικά με την μπάλα στα δίχτυα για να πετύχει, για εκείνη την ώρα, το πιο κρίσιμο γκολ της δεκαετίας για την ομάδα του. Μέχρι και το 80ο λεπτό οι παίκτες του Ένινγκ κρατούσαν με σχετική άνεση την πρόκριση, είχαν σχεδόν ακυρώσει την επικίνδυνη αριστερή πλευρά της Ένωσης και ισορροπούσαν μέχρι και την κατοχή. Βλέποντας ξανά το ματς σήμερα και με μία διαφορετική προσέγγιση της κατάστασης, το δοκάρι του Σιμόες φάνηκε περισσότερο ως μια προειδοποιητική βολή για τον Άρη, παρά μία άτυχη στιγμή για τον Πορτογάλο. Ο Ντιγκινί δικαίωσε και αυτός (μετά τον Μαντσίνι) τις επιλογές του προπονητή του και με το γκολ του στο 93ο λεπτό της αναμέτρησης ήταν σαν να έβαζε ταφόπλακα στα όποια όνειρα της ΑΕΚ για τον τελικό. Η εικόνα στις..ταράτσες, άλλωστε, τα λέει όλα. Αυτοπεποίθηση, δικαίωση, μία «έκρηξη» συναισθημάτων για κάτι που περίμεναν 10 ολόκληρα χρόνια. Τι ήταν τα 3 λεπτά μπροστά σε μία δεκαετία. Τόσα απέμεναν για τα οριστικά πανηγύρια που ήδη είχαν ξεκινήσει έξω από το γήπεδο. Εκεί, ίσως, έχασε και το παιχνίδι ο Άρης. Στο σήμερα, ένα ερώτημα κατακλύει το μυαλό των κιτρίνων. “Μήπως καλύτερα να μην έμπαινε ποτέ αυτό το δεύτερο γκολ;”. Κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν σε αυτή την περίπτωση και επειδή το ποδόσφαιρο δεν είναι σενάρια και υποθέσεις, ο αμαρκάριστος (!!) μέσα στην μικρή περιοχή Μάρκο Λιβάγια τιμώρησε την «αθώα» απερισκεψία του Άρη που δεν μπορούσε να περιμένει μέχρι το τέλος για να χαρεί και παράλληλα “σκότωσε” τα όνειρα μίας ολόκληρης γενιάς. 

 

Από εκεί και έπειτα τα ψυχολογικά αποθέματα των ποδοσφαιριστών του Άρη ήταν από ελάχιστα έως μηδενικά, ενώ αυτά της ‘Ενωσης κάτι παραπάνω από σίγουρα για πρόκριση σε πέμπτο σερί τελικό. Η άρνηση του Λιβάγια και η ανώριμη ποδοσφαιρική στάση των αμυντικών του Άρη έγραψαν την ιστορία του αγώνα μέσα σε μόλις 3 λεπτά. Τόσα χρειάστηκαν,εν τέλη,για να σωθεί μία σεζόν και να γκρεμιστεί μία άλλη. Με μία λέξη, ποδόσφαιρο. Έδειξε την πιο όμορφη εικόνα του στους μέχρι τότε αδικημένους παίκτες της ΑΕΚ και γύρισε την τελευταία στιγμή την πλάτη του σε αυτούς του Άρη. Δεν μπορείς παρά να το αποδεχθείς… 

 

  • Το ρουά ματ του Καρέρα, η.. ξενέρα του Σάσα και τα δάκρυα στις ταράτσες!

 

Στην σκακιέρα των δύο προπονητών, ο Μάσιμο Καρέρα και το ιταλικό στυλ προπονητικής του κέρδισαν στις λεπτομέρειες τον συντηρητισμό και την γερμανική τακτική του Μίκαελ Ένινγκ. Για να γίνω πιο σαφής με την είσοδο του Παουλίνιο και του Σιμάνσκι μετά το 60’, ο Ιταλός προπονητής της ΑΕΚ έκανε ρουά ματ στον συνάδελφο του! Ο Πορτογάλος μπακ ανεβοκατέβαινε όλη την δεξιά πτέρυγα και με τα φρέσκα του πνευμόνια ενεργοποίησε και την πλευρά που μέχρι τότε ήλεγχε με εξαιρετική επιτυχία ο κατατ΄άλλα κεντρικός χαφ,Λόυκας Σάσα. Με λίγα λόγια έτρεχε ακόμη περισσότερο του πλάγιους μπακ του Άρη που έδειχναν να μένουν από δυνάμεις στο τέλος, βγάζοντας και την τελική πάσα – αλά Κουαρέσμα – στη φάση του 1-1. Από την άλλη, ο Πολωνός Σιμάνσκι έδεσε τέλεια με τον Σιμόες, άνοιξε περισσότερο τον άξονα της ομάδας του και έδωσε τις απαραίτητες ανάσες στον Κρίστισιτς που μέχρι το ημίχρονο είχε βγει νοκ-αουτ από τον εξαιρετικό Ματίγια. Ο Ένινγκ απάντησε με δύο αλλαγές που του έδωσαν μεν τα γκολ αλλά στη συνολική εικόνα του αγώνα τίποτα περισσότερο. Ο Αλμπάνης, αποτέλεσε την τελευταία αλλαγή της ΑΕΚ και ουσιαστικά μπήκε για να τελειώσει την υπόθεση πρόκριση, κάτι που εν μέρη κατόρθωσε καθώς είναι αυτός που ξεκινά τη φάση της ισοφάρισης και του «χρυσού» δεύτερου γκολ του Λιβάγια. Ο Καρέρα δεν είναι καλύτερος του Μίκαελ Ένιγνκ αλλά οι δικές του πινελιές ήταν αυτές που στο τέλος του έδωσαν την πρόκριση, αφήνοντας τον Γερμανό να απορεί με την αμυντική λειτουργία της ομάδας του στη φάση του 96ου λεπτού και την σκληρή πλευρά του ποδοσφαίρου. 

Ο Λούκας Σάσα έκανε το ματς της ζωής του. Τι κι αν η φυσική του θέση βρίσκεται στον χώρο της μεσαίας γραμμής, κάλυψε ως λύση ανάγκης για δεύτερη φορά στη σεζόν τη θέση του δεξιού οπισθοφύλακα και μέχρι να μπει στο παιχνίδι ο Παουλίνιο θα έλεγες ότι περνούσε ένα ήσυχο βράδυ. Είναι ξεκάθαρα ο πιο αδικημένος της χθεσινής βραδιάς, καθώς και τα δύο γκολ μπήκαν από την πλευρά του, αλλά και με διαφορά ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου για τον χθεσινό Άρη. Σε μία αληθινή ποδοσφαιρική μάχη όπως αυτή που εκτιλύχθηκε χθες στο χορτάρι του “Κλεάνθης Βικελίδης” είναι κρίμα και άδικο να βλέπεις άδεια καρεκλάκια, αν και οι ευρηματικοί οπαδοί των γηπεδούχων βρήκαν τρόπους να στηρίξουν την ομάδα τους έστω και υπό αυτές τις συνθήκες. Οι ταράτσες στα σπίτια που περικλείουν περιμετρικά το γήπεδο γέμισαν με φιλάθλους, κιτρινόμαυρες σημαίες,όνειρα 50 ετών και πρόσωπα τη μία χαμογελαστά και την άλλη δακρυσμένα, δίνοντας έναν έναν άλλο τόνο στον ημιτελικό! Τα δάκρυα χαράς μετά το γκολ του Ντιγκινί δεν πρόλαβαν καλά καλά να σκουπιστούν όσο ο Λιβάγια έστελνε το ματς στην παράταση για να δημιουργηθεί ένα σκηνικό που χωράει μέσα του όλη την αδικία και την άγρια ομορφιά του αθλήματος, ένα σκηνικό που είναι από μόνο του ικανό για να κάνει αυτό το ματς αξέχαστο και αξιομνημόνευτο για χρόνια.

Ο Άρης έμεινε με την ελπίδα και έδωσε εκ νέου παράταση στο όνειρο που τον συνόδευε από τις 11 Μαϊου του 2010 όταν και ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό στην τελευταία παρουσία του σε τελικό. Η ΑΕΚ θα διεκδικήσει το βράδυ της 21ης Ιουλίου κόντρα στον Ολυμπιακό το 16ο κύπελλο της ιστορίας της με την ελπίδα ότι δεν θα φύγει με σκυμμένο κεφάλι από το ΟΑΚΑ, όπως τις 3 προηγούμενες χρονιές. Η ιστορία μίλησε, έγραψε και μας χάρισε το πιο όμορφο ματς της φετινής σεζόν, μέχρι το επόμενο…

 

* τα πνευματικά δικαιώματα του βίντεο ανήκουν στην COSMOTE TV