Η κουλτούρα του ενδοτισμού

Άρθρο γνώμης του Γιώργου Κοσματόπουλου

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν πως βαίνει προς αποκλιμάκωση το τελευταίο περιστατικό τουρκικής επιθετικότητας και απόπειρας αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Είχαν προηγηθεί η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και η υβριδική επίθεση στον Έβρο, με την  απόπειρα  εισβολής στη χώρα μας. χιλιάδων προσφύγων και παρανόμων μεταναστών που είχαν προωθηθεί εκεί από το τουρκικό κράτος και παρακράτος.

Κανονικά, δεν θα έπρεπε να περιμένει κάποιος τα τρία αυτά περιστατικά για να συνειδητοποιήσει  ότι η Τουρκία αποτελεί κίνδυνο για την Ελλάδα, που δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια. Κάποιος ο οποίος διαθέτει γνώσεις κι ενημέρωση επί θεμάτων εξωτερικής πολιτικής και κυρίως εθνική και πατριωτική συνείδηση, αντιλαμβάνεται ότι η αποτροπή και η δυναμική αντιμετώπιση των εξωτερικών απειλών, σε όλα τα επίπεδα, είναι οι μόνοι τρόποι για  την προάσπιση και την ανάπτυξη της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Η παθητική στάση, η ηττοπάθεια, η τακτική του κατευνασμού το μόνο που κάνουν είναι να  αποθρασύνουν όσους επιβουλεύονται τα εθνικά μας συμφέροντα. Αδρανοποιούν  τα ελληνικά αντανακλαστικά και να ενισχύουν τη δυνατότητα αιφνιδιασμού της αντίπαλης πλευράς. Το δόγμα της Άμυνάς μας οφείλει να  προβλέπει πως  η Ελλάδα δεν κάνει βήμα πίσω σε ό,τι αφορά τα δικαιώματά της. Είναι δε αποφασισμένη να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της, συμπεριλαμβανομένης και της στρατιωτικής βίας, αν κριθεί απαραίτητο,

Αυτό τον τόνο θα έπρεπε κανονικά να τον δίνουν οι ηγεσίες της χώρας. Δυστυχώς όμως, τα τελευταία χρόνια στις τάξεις των  πολιτικών, οικονομικών, ακαδημαϊκών, πνευματικών ελίτ έχει εμπεδωθεί η κουλτούρα του ενδοτισμού. Η άποψη που κυριαρχεί και επηρεάζει τις κατευθύνσεις της χώρας είναι αυτή της διαρκούς οπισθοχώρησης στο όνομα της ‘’ειρήνης’’, του ‘’αντι-εθνικισμού’’, της ‘’ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης’’ κι άλλων νεφελωδών συνθημάτων, στα οποία  ο καθείς, δίνει όποιο περιεχόμενο επιθυμεί.  Διότι, πράγματι, τα εφαλτήρια της εθνομηδενιστικής στάσης των σημερινών ελίτ της χώρας μας, είναι αφενός η άποψή τους σχετικά με το τι σημαίνει έθνος, κράτος, Ευρώπη, ειρήνη, ασφάλεια αλλά σε αρκετές περιπτώσεις και η επιδίωξη της οικοδόμησης ενός δήθεν εκσυγχρονιστικού προφίλ το οποίο θα δίνει το σήμα στα ξένα  συμφέροντα ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πρόθυμοι να κάνουν τη βρώμικη δουλειά..

Γι’ αυτές τις ελίτ, η έννοια του έθνους – κράτους θεωρείται ξεπερασμένη. Θα τους ακούσει κάποιος να μιλούν για το όραμά τους να μετατρέψουν την Ελλάδα από ανεξάρτητο κράτος σε ‘’πολιτεία της Ευρώπης’’. Θα διαβάσει την επιχειρηματολογία τους σχετικά με την υποστήριξη της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και της πολυπολιτισμικότητας. Για τον λόγο αυτό άλλωστε, επιτίθενται λυσσαλέα σε ό,τι έχει να κάνει με την εθνική ταυτότητα : Προσπαθούν ν’ αποδομήσουν την έννοια της συνέχεια του Έθνους, παραχαράσσουν  την Ελληνική Ιστορία, απαξιώνοντας ηρωικές της μορφές  και προσπαθώντας ν’ αναθεωρήσουν πτυχές της οι οποίες δεν συμφωνούν με τις αντιλήψεις τους και τις προωθούμενες πολιτικές.  Εξισώσουν την Ορθοδοξία  με τα πλέον ειδεχθή θεοκρατικά καθεστώτα του ισλαμικού κόσμου. Επιβάλλουν θεσμούς ξένους προς την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα και την κοινωνική οργάνωση της χώρας μας μόνο και μόνο επειδή ισχύουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μη διστάζοντας να χρησιμοποιήσουν ακόμη και ανήλικα παιδιά για τους ‘’προοδευτικούς’’ πειραματισμούς τους.

Σε αυτό πλαίσιο λοιπόν, η άποψή τους για τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής διαπνέεται από τις ιδέες των πουρκουάδων: ‘’Γιατί να συγκρουστούμε με την Τουρκία για το Αιγαίο και να μην δώσουμε και σ’ αυτήν κάτι ;Θα μπλέκουμε σε εντάσεις για βραχονησίδες και απομακρυσμένα (sic) νησιά ;’’Βάσει της λογικής αυτής, ικανοποιήσαμε το σύνολο της σκοπιανής αλλυτρωτικής προπαγάνδας, πιεζόμαστε για μία λύση του Κυπριακού η οποία ουσιαστικά θα δικαιώνει την τουρκική εισβολή, τα εγκλήματα και την κατοχή της Μεγαλονήσου, έχουμε αφήσει την Ελληνική Εθνική Μειονότητα της Β.Ηπείρου στο έλεος της συμμορίας του Ράμα ενώ στη Θράκη λύνουν και δένουν οι πράκτορες του τουρκικού προξενείου.

Η πιο ύπουλη και χυδαία ομάδα πουρκουάδων είναι αυτή που προτάσσει τον οικονομισμό έναντι πάσης αξίας : ‘’Τώρα δεν εκμεταλλευόμαστε ούτε εμείς τον ορυκτό μας πλούτο γιατί αμφισβητεί το δικαίωμά μας αυτό η Τουρκία αν όμως της δώσουμε κι αυτής κάτι θα ωφεληθούμε οικονομικά και οι δύο !’’ Παρόμοια επιχειρήματα έχουμε ακούσει και για το σκοπιανό όπου μας έλεγαν ότι δεν πειράζει να πάρουν το όνομα της Μακεδονίας κι ό,τι άλλο θέλουν , αφού εμείς θα διεισδύσουμε οικονομικά στη χώρα. ‘’Χέστηκα αν  σκότωσε Έλληνες ο Κεμάλ’’, που έλεγε και γνωστό τοτέμ της λεγομένης προοδευτικής διανόησης, μιας και η κονόμα είναι σημαντικότερη από την ιστορική μνήμη και την τιμή των νεκρών μας…

Όποιος παρακολουθεί τον τύπο θα έχει παρατηρήσει ότι τους τελευταίους μήνες καλλιεργείται συστηματικά εκ μέρους διαφόρων εκπροσώπων των εγχωρίων ελίτ το έδαφος για μία νέα εθνική ήττα. Είδαμε πολιτικούς και υπηρεσιακούς παράγοντες να μιλούν για την ανάγκη προετοιμασίας της ελληνικής κοινής γνώμης για τη μη  δικαίωση του συνόλου των  ελληνικών  θέσεων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, τις οποίες χαρακτηρίζουν μαξιμαλιστικές. Την ίδια στιγμή όμως επιμένουν ότι πρέπει εμείς να κινήσουμε τάχιστα τις διαδικασίες προκειμένου να πεισθεί η Τουρκία για την από κοινού προσφυγή.  Να αποδεχθούμε δηλαδή εξαρχής ότι θα ηττηθούμε και να επισπεύσουμε κιόλας την ήττα ! Στο ίδιο κλίμα και διάφοροι δημοσιογράφοι μεγάλων ΜΜΕ. Πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι που τοποθετούνται δημοσίως υπέρ της θέσης αυτής προσφέρουν μεγάλες υπηρεσίες στον Ερντογάν. Αφενός σπέρνουν την ηττοπάθεια και  κανονικοποιούν τη μειοδοσία στο εσωτερικό αφετέρου  οι απόψεις τους χρησιμοποιούνται από την Τουρκία ως επιχειρήματα  για την υποστήριξη της ορθότητας των διεκδικήσεών της. Όταν προβεβλημένοι πολιτικοί, καθηγητές πανεπιστημίου, γνωστοί δημοσιογράφοι λένε εκ των προτέρων ότι η Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση να δικαιωθεί σε όλες τις θέσεις της, γιατί οι Τούρκοι να μην το χρησιμοποιήσουν τόσο για λόγους προπαγάνδας όσο και για λόγους ουσίας ; Γιατί να μην το εκλάβουν ως σήμα αδυναμίας και υποχωρητικότητας της χώρας και να μη διεκδικήσουν ακόμα περισσότερα όταν ξέρουν ότι στην αντίπερα όχθη θα βρεθούν σίγουρα κάποιοι να τους δικαιώσουν, τουλάχιστον  εν μέρει ;  Είναι τόσο δε το πάθος τους να εμφανισθούν ως οι δήθεν υπεύθυνοι που λένε τις σκληρές αλήθειες ώστε ακόμα κι όταν γίνονται κάποιες θετικές δηλώσεις, όπως αυτές Μακρόν και Πάιατ, υπέρ των ελληνικών θέσεων, προσπαθούν να τις υποβαθμίσουν με φανατισμό που θα ζήλευε κι ο Ερντογάν ! Άλλωστε το ίδιο έκαναν και κατά τη διάρκεια της κρίσης στον Έβρο όταν και υιοθέτησαν το σύνολο της τουρκικής προπαγάνδας, φτάνοντας στο σημείο να κατηγορούν την ίδια τους τη χώρα για καταπάτηση των δικαιωμάτων προσφύγων και παρανόμων μεταναστών, διαδίδοντας ανερυθρίαστα τα  fake news της τουρκικής πλευράς και καλώντας τους Έλληνες πολίτες να μην πιστεύουν την επίσημη ενημέρωση των αρμοδίων αλλά τα ρεπορτάζ ξένων εφημερίδων οι οποίες τελικά αναγκάστηκαν ν’ ανασκευάσουν !

    Η ελληνική κυβέρνηση τόσο στη σημερινή κρίση όσο και σ΄αυτή του Έβρου φαίνεται πως αντιλαμβάνεται ότι απαιτείται δυναμική στρατηγική αντιμετώπισης.. Η ζημιά η οποία έχει γίνει  όμως τα προηγούμενα χρόνια είναι μεγάλη ενώ η κουλτούρα του ενδοτισμού εντοπίζεται σε όλα τα κέντρα εξουσίας. Απαιτείται κινητοποίηση  των γνήσια πατριωτικών δυνάμεων του δημοκρατικού πολιτικού φάσματος. Οφείλουν στελέχη και βάσεις των κομμάτων να κινητοποιηθούν προκειμένου να πιέσουν τις ηγεσίες να λειτουργήσουν δυναμικά έναντι του τουρκικού και κάθε άλλου κινδύνου. Το ίδιο ισχύει και στον οικονομικό, ακαδημαϊκό, πνευματικό και δημοσιογραφικό χώρο όπου οι σοβαρές πατριωτικές φωνές σκεπάζονται είτε από τις εθνομηδενιστικές κραυγές είτε από τις κραυγές των γραφικών και ακροδεξιών. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και η Ιστορία δεν συγχωρεί  την αδράνεια…