Η πολεμική της κρίσης

Άρθρο γνώμης του Κωνσταντίνου Νικολόπουλου

Τα πράγματα στην πολιτική ζωή της χώρας δεν ήταν ποτέ αγγελικά πλασμένα, αλλά κατά τη διάρκεια της κρίσης επιδεινώθηκαν δραματικά. Οι πολιτικές δυνάμεις μοιάζουν να κινούνται σε παράλληλους κόσμους που δε συναντούνται πουθενά.

Δεν πρόκειται πλέον για πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων στο πλαίσιο του δημοκρατικού παιχνιδιού, αλλά για μια ανελέητη προσπάθεια τελειωτικής εξόντωσης του εχθρού. Οι πολιτικοί αντίπαλοι έχουν μετατραπεί σε θανάσιμους εχθρούς.

Η πιο χαρακτηριστική έκφραση της περιόδου, “ή τους τελειώνουμε, ή μας τελειώνουν”, δεν έχει πια σημασία ποιος πρώτος την εκστόμισε, η αλήθεια είναι ότι την έχουν υιοθετήσει όλοι. Το αντίπαλο κόμμα δεν αντιμετωπίζεται σαν μια παράταξη που έχει διαφορετική κοσμοθεωρία και θέλει να κάνει καλό στον τόπο με διαφορετικό τρόπο, αλλά σαν μια επικίνδυνη ομάδα ανθρώπων που είτε επειδή σκόπιμα έχει προδώσει τη χώρα, είτε επειδή είναι ανίκανη να κυβερνήσει και νοιάζεται μόνο για την εξουσία, την οδηγεί στην καταστροφή. Λογικό επακόλουθο ότι με έναν τέτοιο αντίπαλο που έχει μετατραπεί σε εχθρό, δεν έχει κανείς να συζητήσει τίποτα.

Με τον τρόπο αυτό ακυρώνεται οποιαδήποτε πιθανότητα δημόσιου διαλόγου, ο οποίος θα βοηθούσε στην ενημέρωση των πολιτών και στη διαμόρφωση άποψης. Αυτό το κλίμα μεταφέρεται και πιο κάτω, στα μέλη, στους φίλους, στους οπαδούς. Λίγη ώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αρκεί για να το καταλάβει κανείς. Ο καθένας φτιάχνει τη δική του αλήθεια, το δικό του αφήγημα για να δικαιώσει τον χώρο και την επιλογή του.

Για να το επιτύχει επιλέγει τα γεγονότα που ταιριάζουν, ενώ απορρίπτει, ή αγνοεί όσα του χαλάνε τον μύθο, ξεκινάει και την ιστορία από το πιο βολικό γι αυτό σημείο. Στο τέλος δεν έχει τίποτα σημασία από αυτά που θα έπρεπε να παίζουν τον πρώτο ρόλο στο πολιτεύεσθαι, σημασία έχει μόνο ο σκοπός, ο σκοπός για το κόμμα και για τα πρόσωπα, όχι για τη χώρα και τους πολίτες.

Με αυτά όλα ο ατομικισμός που είχε καλλιεργηθεί και αναπτυχθεί στην προ κρίσης εποχή, μετατρέπεται πλέον σε έναν στυγνό και χυδαίο κυνισμό. Κανένας δε νοιάζεται για τίποτα έξω από αυτά που αφορούν στον ίδιο και στους πολύ δικούς του ανθρώπους. Έχει χαθεί και το τελευταίο ίχνος του αισθήματος κοινωνικής ευθύνης, για κοινωνική συνοχή ούτε λόγος.

Αν τολμήσει κάποιος να πει ότι το ατομικό καλό θα έρθει μέσα από το συλλογικό, θα προκαλέσει γέλιο και ειρωνεία. Δεν υπάρχει πια κοινωνία, αλλά ένα άθροισμα ατόμων που ο καθένας τραβάει τον δρόμο του χωρίς να κοιτάζει δίπλα του.

Δεκαετίες άσκησης ενός ακραίου ατομικισμού απέδωσαν πλούσιους καρπούς, τώρα έφτασε στην κορύφωση του. Κανείς δε νοιάζεται να κάνει κάτι γι αυτό, το αντίθετο μάλιστα, το τροφοδοτούν και το εκτρέφουν συνεχώς με νέα επεισόδια ακραίου κυνισμού και τυχοδιωκτισμού, πρώτοι και καλύτεροι οι επώνυμοι, κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα περίμενε κάποιος από αυτούς σε μια τέτοια περίοδο.

Όσοι προσπαθούν να αρθρώσουν λόγο όχι με βάση την πολιτική τους ένταξη, αλλά με βάση την πραγματικότητα και το δημόσιο συμφέρον, κατατάσσονται αμέσως στις κατηγορίες του πουλημένου, του αφελούς, ή του ισαποστάκη, με σκοπό να φιμωθούν και να ακυρωθεί η προσπάθεια τους. Ωστόσο πάντα θα βρίσκονται κάποιοι να κρατάνε το νήμα της λογικής στα δημόσια πράγματα, χωρίς βεβαίως να απεμπολούν τις ιδεολογικές και πολιτικές τους αναφορές εξάλλου δεν είναι αυτό το ζητούμενο, αλλά το αντίθετο.

Στην πολιτική θα ξαναδώσουμε νόημα, όταν συμμετέχουμε στον δημόσιο διάλογο και στις πολιτικές αντιπαραθέσεις με βάση τις κοσμοθεωρίες μας, τις ιδεολογίες μας και τις εξειδικεύσεις τους. Θα τα καταφέρουμε.