Άρθρο γνώμης του Νίκου Γιώτη,
Το δικαίωμα των αμβλώσεων στο επίκεντρο των ειδήσεων. Και όχι, δεν είμαστε στο 1986 επί
ΠΑΣΟΚ όταν οι γυναίκες στην Ελλάδα απέκτησαν το δικαίωμα να τερματίζουν νόμιμα μια
ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Δεν είμαστε ούτε στο 1973 όταν το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ
έκρινε αντισυνταγματικό κάθε πολιτειακό νόμο που θα ποινικοποιούσε αυτό το δικαίωμα.
Βρισκόμαστε στο 2026, σχεδόν 4 χρόνια μετά την άρση του δικαιώματος στις ΗΠΑ, από το
Ανώτατο Δικαστήριο που διαμορφώθηκε από τους διορισμούς του Ντόναλντ Τραμπ, τον ηγέτη
του κινήματος “Make America Great Again”.
Δύο ημέρες πριν η κυρία Καρυστιανού άνοιξε μια επικίνδυνη συζήτηση στη χώρα μας. Μια
συζήτηση που έχει λυθεί κατηγορηματικά εδώ και δεκαετίες και δεν ανοίγουν πλέον ούτε τα
ακροδεξιά κόμματα όπως του κ. Βελόπουλου. Σήμερα η κυρία Καρυστιανού πήγε να ανακαλέσει
τον εαυτό της αλλά στην ουσία δεν το έκανε. Συγκεκριμένα δήλωσε “εγώ ως παιδίατρος
διχάζομαι ως προς αυτό το θέμα”. Είναι δυνατόν, μία ιατρός, μια γυναίκα, να θέλει να ανοίξει μια
συζήτηση που να ορίζει σε άλλες γυναίκες να ορίζουν το σώμα τους;
Βέβαια η επιστημονική της ιδιότητα τουλάχιστον, έχει ήδη αποδειχτεί προβληματική από την
ίδια. “Εξειδικεύεται” μεταξύ άλλων σε θεραπείες όπως Κβαντική Ιατρική και Ομοιοπαθητική.
Πρακτικές που καταδικάζονται από την επιστημονική κοινότητα ως ψευδοεπιστημονική χρήση
επιστημονικής ορολογίας καθώς δεν υπάρχουν αποδεδειγμένα θεωρητικά μοντέλα, αξιόπιστη
κλινική τεκμηρίωση ούτε επιστημονική συναίνεση.
Πέρα από το θέμα του δικαιώματος στην άμβλωση και την θέση κατά των εμβολίων, η κυρία
Καρυστιανού, πλέον πολιτικό πρόσωπο παρουσιάζει κι άλλα χαρακτηριστικά MAGA ιδεολογίας.
Τάσσεται στο “αντισυστημικό στρατόπεδο”, το αφήγημα της, είναι πως όλο το σύστημα είναι
διεφθαρμένο και την πολεμάει, μόνο αυτή, μία από εμάς μπορεί να μας σώσει εναντίον του
κακού κατεστημένου. Μόνη της και όλοι τους. Αυτή η λαϊκιστική ρητορική, που υπερβαίνει τον
συμβατικό διαχωρισμό αριστεράς-δεξιάς, βρίσκει μεγάλη απήχηση στο “απολιτίκ” κοινό.
Ορισμένες πρόσφατες δημοσκοπήσεις, κατατάσσουν ένα πιθανό κόμμα Καρυστιανού ως
δεύτερο, ίσως και στο 15% της πρόθεσης ψήφου, πάνω απ’ όλη την υπάρχουσα αντιπολίτευση.
Η υπόσχεση της είναι να πατάξει το σάπιο σύστημα των διεφθαρμένων. Είναι όμως η υπόσχεση
της παραγωγικό πολιτικό αφήγημα; Ποιες είναι οι θέσεις της κυρίας Καρυστιανού και τι θα
πράξει αν γίνει πρωθυπουργός;
Οι οπαδοί της αρχικά φαινόταν να προέρχονται εκ των αριστερών, ειδικότερα αγανακτισμένοι,
συστημικοί και αντισυστημικοί, καθώς κατά καιρούς φαίνεται να την έχουν στηρίξει και στελέχη
του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς και της Πλεύσης Ελευθερίας. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου
συγκεκριμένα άντλησε πολιτικό κεφάλαιο από τον αγώνα του συλλόγου των Τεμπών και αυτό
φάνηκε και δημοσκοπικά. Στην συνέχεια όμως, όταν η δημιουργία πολιτικού φορέα ήρθε στον
ορίζοντα, έπεσαν στην αντίληψη μας ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Η ίδια η κυρία Καρυστιανού
αποφεύγει να πάρει ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις και δεν δηλώνει ούτε αριστερή, ούτε δεξιά.
Προανήγγειλε την δημιουργία ενός κόμματος “ομπρέλα” που θα αντλεί ψηφοφόρους και από τις
δύο πηγές. Από την άλλη όμως έχει ποζάρει με θρησκευτικές εικόνες και προβάλλει το
θρησκευτικό αίσθημα. Δεξί της χέρι και στενός συνεργάτης είναι η ακροδεξιά Μαρία Γρατσία,
πρώην υποψήφια με το κόμμα Νίκη και ο Μιχαήλ Πατσίκας που πρωτοστάτησε στα
συλλαλητήρια κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Φαίνεται λοιπόν και θα γίνει πιο ξεκάθαρο όσο εμφανίζεται η κυρία Καρυστιανού στην
επικαιρότητα, ότι το εκκολαπτόμενο κόμμα της θα τραβήξει ψηφοφόρους της ακροδεξιάς
δεξαμενής καθώς και απολιτίκ αντισυστημικούς χωρίς συγκεκριμένο πρόσημο. Ψηφοφόρους
που έλκονται από το οτιδήποτε αντισυστημικό λάμπει πρόσκαιρα, το ενστερνίζονται και το
παρατάνε μόλις εκλεγεί και γίνει μέρος του συστήματος. Κόμματα σαν την Νίκη και την Πλεύση
Ελευθερίας. Μια συνθήκη που βολεύει την κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, καθώς αυτό
σημαίνει (αν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις) ότι για ακόμα έναν εκλογικό κύκλο δεν θα έχει
αξιόλογη αντιπολίτευση. Θα κινηθούμε στα γαλλικά και γερμανικά πρότυπα, όπου υπάρχει μια
δεξιά κυβέρνηση που είναι μονόδρομος, καθώς η αντιπολίτευση είναι ακροδεξιά. Μια πολιτική
σκηνή στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει καμία σταθερά στο κοινοβούλιο, πέραν της ΝΔ. Μια
θλιβερή κατάσταση για όλους τους πολίτες που κυμαίνονται από το κέντρο και αριστερά.
Ο Νίκος Γιώτης είναι υποψήφιος διδάκτορας στο ΤΕΦΑΑ του ΑΠΘ, απόφοιτος μεταπτυχιακού
στο μάρκετινγκ από το ΟΠΑ και πτυχιούχος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων από το
Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ζει στο Αμβούργο και εργάζεται ως συντονιστής έργου στο Γερμανικό
Πρακτορείο Ειδήσεων (dpa)
