“REBORN IN EVERY POSSIBLE PLACE AND TIME YOU WANT.”

Άρθρο γνώμης της Φρειδερίκης Χαραλαμπίδου - Παπαθεμελή

Είναι κάτι μεταξύ ουτοπίας και ωμής πραγματικότητας.

Στη πρώτη όψη θυμίζει παραμύθι που εκπληρώνει όλες τις προσδοκίες μιας ευτυχισμένης ζωής. Είναι όλες οι επιλογές που έχουν συμβεί σε απόλυτα σωστή τοποθέτηση, χωρίς κανένα ψεγάδι. Η αρχή και το τέλος μιας μικρής στιγμής που κλείνει ικανοποιημένη πλήρως από το περιεχόμενο της στιγμής. Άπειροι ομόκεντροι κύκλοι, κάθε καινούρια ζωή, κάθε μικρή αλλαγή, κάθε στιγμή.

Όπου κι αν βρίσκεσαι, μπορείς να αναγεννηθείς. Στα πιο εύπορα εδάφη και σε απότομους βράχους, αν ήρθε η στιγμή να κλείσεις έναν κύκλο, γεννιέσαι πάλι από την αρχή και φτιάχνεις έναν άλλο. Ο ίδιος άνθρωπος, οι ίδιες εμπειρίες, εξελιγμένες μορφές. Αφήνοντας πίσω κάτι τοξικό, κάτι ασθενικό, κάτι αταίριαστο. Τα ωφέλιμα φορτία της κάθε στιγμής οφείλεις να τα επωμιστείς μέχρι το τέλος. Διότι κάθε κύκλος έχει βάση εσένα, δεν μπορείς να θέσεις το κέντρο σου σε κανέναν άλλο, αλλιώς θα χάσεις όλους τους κύκλους και η ζωή σου δεν θα είναι παρά συμβόλαιο κομπάρσου. Είναι μονοπάτι που δεν έχει χαραγμένη πορεία, καμία κοινωνία, πατρίδα, θρησκεία ή οικογένεια δεν σου έστρωσε τον δρόμο για να μην σκοντάψεις. Είναι δικό σου μονοπάτι, αν δεν προσπαθήσεις να φυτρώσεις εκεί που πιάνουν μόνο οι δυνατοί σπόροι δεν έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις διευρυμένους από το κέντρο/εαυτό σου κύκλους. Και τι καλύτερο από το να βγαίνει η ψυχή σου από την φυλακή που ονομάσαμε σώμα, για να ταξιδέψει όπου επιθυμεί μονάχη. Είναι μια ουτοπία, ένα σημείο που όταν και αν φτάσεις θα ξεπεράσεις τους στερεοτυπικούς σου φόβους για την ζωή. Γιατί ζωή υπάρχει παντού γύρω μας, το μεγαλύτερο επίτευγμα της ψυχής είναι να συγχρονιστεί με το μυαλό ώστε να δραπετεύσουν μαζί και να αλλάξουν σώματα.

Η δεύτερη όψη είναι η πραγματικότητα, ωμή την χαρακτηρίζω γιατί είναι στυγνή, απότομη, βίαιη και άδικη. Γυρνώντας στην καθημερινότητα ανακαλύπτεις ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις από έναν φαύλο κύκλο. Υπάρχουν κάποιοι κύκλοι που εκλύουν πολύ περισσότερο από αυτούς της προσωπικής ευτυχίας. Ένας από αυτούς για παράδειγμα είναι τα χρήματα. Έχουν τόσες πολλές μορφές που κατέληξαν να αντιπροσωπεύουν την φωτιά και το νερό. Ο σκοπός του Ανθρώπου στον πλανήτη αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον σημερινό τρόπο ζωής, όμως πραγματικά πιστεύω πως ο τρόπος σκέψεις, υπό κατάλληλες συνθήκες μπορεί να οδηγηθεί από τα ενσωματωμένα του ένστικτα στο απάτητο μονοπάτι. Καταπιέζεται προτού εκφραστεί το σημαντικότερο συναίσθημα, αυτό που μας έφερε τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά στους άλλους ανθρώπους, η περιέργεια. Φρόντισε η κοινωνία (με την αμέριστη συμπαράσταση της θρησκείας) να στερεοτυπήσει το πιο παλιό μας ένστικτο με φράσεις όπως «η περιέργεια σκότωσε την γάτα». Είναι ωμή, γιατί καταπιέζει τις πιο λαμπερές πτυχές του είδους μας. Αυτές που έκαναν άλματα εξέλιξης, αυτές που μας εκτόξευσαν στο διάστημα. Αυτές που μας ανακατεύουν τις σκέψεις, μας κάνουν να πιστεύουμε πως είμαστε μόνοι μας στον κόσμο, πως πρέπει να κόψουμε τις ρίζες μας για να ξεφύγουμε από το χρυσό κλουβί.

Για αυτούς, που είναι η σκέψη τους χάος.

Που δυσκολεύονται να κοιμηθούν τα βράδια,
που ξυπνούν σε έναν κόσμο που δεν είναι δικός τους,
που μιλούν μια γλώσσα που δεν τους εκφράζει.

Για όλους εκείνους, που τα συναισθήματα τους κατακλύζονται από χρώματα.

Για εκείνους που οι κύκλοι τους αγκαλιάζουν τους μικρούς εγωιστικούς κύκλους των υπολοίπων, επειδή δεν απαρνήθηκαν την ανθρωπιά τους μέσα στην ωμή πραγματικότητα.
Κι ας νιώθουν μόνοι.

“He allowed himself to be swayed by his conviction that human beings are not born once and for all on the day their mothers give birth to them, but that life obliges them over and over again to give birth to themselves.” Gabriel García Márquez

 

πηγή: https://freiderikh.blogspot.com