“The day after tomorrow “

Άρθρο του Κωνσταντίνου Αγαίτση

Η επόμενη μέρα της ανάδειξης της ηγεσίας του Νέου Φορέα της κεντροαριστεράς ξημέρωσε και ασφαλώς είναι μια καλή μέρα με πολλούς κερδισμένους. Καταρχάς, κερδίζει η παράταξη καθώς οι Κασσάνδρες που προέβλεπαν πολύ μικρότερη συμμετοχή σε σχέση με την εντυπωσιακή συμμετοχή του Α’ γύρου διαψεύσθηκαν πανηγυρικά με την εξίσου μεγάλη συμμέτοχη της 19ης Νοέμβρη. Κερδισμένη ασφαλώς είναι και η νικήτρια, η Πρόεδρος του Νέου Φορέα Φώφη Γεννηματά, η οποία είδε τους χειρισμούς της για την ενοποίηση του προοδευτικού χώρου να δικαιώνονται απόλυτα, γεγονός που της αναγνώρισαν οι συμμετέχοντες δίνοντας της καθαρή εντολή να ολοκληρώσει το εγχείρημα με επιτυχία. Τέλος μόνο κερδισμένος μπορεί να αισθάνεται ο Νίκος Ανδρουλάκης ο οποίος κατάφερε , αφενός να συσπειρώσει γύρω του χιλιάδες νέους και αξιόλογους ανθρώπους ανά την Ελλάδα πολλοί εκ των οποίων είχαν αδρανοποιηθεί τα προηγούμενα χρόνια και αφετέρου να κερδίσει την δεύτερη Κυριακή την εμπιστοσύνη 15.000 ψηφοφόρων με μεταρρυθμιστικές αναφορές φτάνοντας τις 65.000 ψήφους και το 44%. Τα γεγονότα αυτά είναι που τον καθιστούν άλλωστε βασικό εκφραστή της «νεωτερικής» πτέρυγας του καινούργιου κόμματος.
Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, «η μεθεπόμενη μέρα» και ασφαλώς δεν εννοώ την 21η Νοέμβρη αλλά όλο το προσεχές διάστημα στο οποίο πρωτίστως η Φώφη Γεννηματά ως επικεφαλής αλλά και δευτερευόντως οι κύριοι Ανδρουλάκης, Καμίνης και Θεοδωράκης θα κληθούν να λύσουν την δύσκολη και πολυπαραγοντική εξίσωση της ενοποίησης του προοδευτικού χώρου. Μιας προσπάθειας που πέραν όλων των άλλων θα πρέπει να υλοποιηθεί το ταχύτερο δυνατόν καθώς η επιτυχίας της είναι ξεκάθαρο πως τρομοκρατεί το Μαξίμου και ο Πρωθυπουργός έχει αποδείξει πως συχνότερα αιφνιδιάζει παρά αιφνιδιάζεται. Η ευθύνη βέβαια δεν βαραίνει αποκλειστικά τους πρωταγωνιστές αλλά και όλους εμάς που συμμετέχουμε με την υπογραφή μας ως συνιδρυτές στην δημιουργία του νέου φορέα. Όλοι μαζί καλούμαστε να απαντήσουμε σε ερωτήματα όπως ποια ιδεολογία και ποιες αξίες θα εκπροσωπήσει ο νέος φορέας, σε ποιους πολίτες θα απευθυνθεί ,τι καινούργιο θα κομίσει στον δημόσιο διάλογο, τι μορφή θα έχει, τι θα προτείνει για τα ζωτικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και πολλά άλλα. Γίνεται εύκολα κατανοητό νομίζω πως οι απαντήσεις σε τόσο φορτισμένα ιδεολογικά ερωτήματα στα πλαίσια μιας μεγάλης πολυσυλλεκτικής δημοκρατικής παράταξης μπορούν να δοθούν μόνο μέσα από τον διάλογο, την πολιτική διαφωνία και εν τέλει την σύνθεση. Σίγουρα θα είναι δύσκολο, σίγουρα η πρόκληση είναι μεγάλη αλλά όπως έλεγε ο Gramsi «η αισιοδοξία βασίζεται στην θέληση» και η θέληση μας πρέπει να είμαι μεγαλύτερη από την πρόκληση. Οφείλουμε να πετύχουμε…