Άρθρο γνώμης του Γιάννη Παπαδόπουλου, φοιτητή στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Οι μέρες τρέχουν και η 17η του Νοέμβρη πλησιάζει – η ημέρα της επετείου του Πολυτεχνείου, μιας ιστορικής στιγμής που δεν αποτελεί μια απλή, μακρινή ανάμνηση, αλλά έναν καθρέφτη που μας καλεί να κοιταχτούμε ξανά ως κοινωνία. Το αίτημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» βρήκε δικαίωση στις πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης, όταν η δημοκρατία, η κοινωνική κινητικότητα και η ευημερία έμοιαζαν να εδραιώνονται. Όμως, από το 2008 και έπειτα, το κοινωνικό συμβόλαιο, που συντηρούσε αυτό το αίτημα ικανοποιημένο, διαρρήχθηκε και οι αλλεπάλληλες κρίσεις –δημοσιονομική, πανδημική, πληθωριστική και θεσμική– έκαναν ξανά επίκαιρα τα όσα οι φοιτητές εκείνου του Νοέμβρη ζητούσαν.
Σήμερα, κοιτάζοντας το παρόν και το μέλλον, έχουμε το χρέος ως κοινωνία να βρούμε τον τρόπο με τον οποίο θα αγωνιστούμε, για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, θέτοντας στέρεες βάσεις για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Ένα κοινωνικό συμβόλαιο, το οποίο θα εξασφαλίζει ένα κόστος ζωής που θα καταστήσει την καθημερινότητα, της μεγάλης πλειοψηφίας, βιώσιμη. Ένα κοινωνικό συμβόλαιο, που θα δώσει το δικαίωμα στους μη προνομιούχους Έλληνες να ονειρευτούν ένα καλύτερο μέλλον, ένα μέλλον με περισσότερες ευκαιρίες και αξιοκρατία, όπου η κοινωνική δικαιοσύνη θα είναι αυτοσκοπός και όχι έμμεσος στόχος. Ένα τέτοιο κοινωνικό συμβόλαιο, συνάδει απόλυτα με το τρίπτυχο «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», το βιώσιμο κόστος ζωής απαντάει στο αίτημα για «Ψωμί» και η κοινωνική κινητικότητα και η δικαιοσύνη, απαντάνε στο αίτημα για «Παιδεία και Ελευθερία».
Πως αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο θα βρει ρεαλιστική εφαρμογή; Αυτό φαντάζομαι είναι το ερώτημα των περισσότερων από όσους διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Η απάντηση είναι εύκολη στην εκπόνηση της, δύσκολη στην εφαρμογή της, αλλά είναι απαραίτητο να υλοποιηθεί. Επιτέλους, πρέπει να υπάρξει φορολογική δικαιοσύνη, πάταξη των ολιγοπωλίων, χρηστή δημόσια διοίκηση και ανεξαρτητοποίηση της Δικαστικής εξουσίας. Πιο συγκεκριμένα, δεν νοείται να εφαρμοστεί σοβαρή κοινωνική πολιτική για να λυθεί το Στεγαστικό, να βελτιωθούν τα συστήματα Υγείας και Παιδείας, και να στηριχτούν τα πιο αδύναμα εισοδήματα, χωρίς να αυξηθούν οι φορολογικοί συντελεστές στα εταιρικά κέρδη και στα μερίσματα, για τις μεγάλες εταιρίες και τους μεγαλομετόχους – όπου σήμερα ο συντελεστής είναι ίδιος ανεξαρτήτως του ύψους κερδών και μερισμάτων, 22% και 5%, αντίστοιχα-. Επίσης, με την ίδια λογική να μεταρρυθμιστούν πολλοί ακόμα συντελεστές, στις διάφορες φορολογικές βάσεις. Σε ό,τι αφορά τα ολιγοπώλια, που μετατρέπουν τη καθημερινότητα των πολιτών σε παιχνίδι επιβίωσης, πρέπει να ενισχυθούν η Επιτροπή Ανταγωνισμού και η Αρχή Καταναλωτών και να ακολουθηθούν επιθετικές δημόσιες πολιτικές, όπου χρειάζεται.
Ακόμη, είναι απαραίτητη η διαφάνεια στη διαχείριση όλων των δημόσιων πόρων, είτε πρόκειται για εθνικούς, είτε για κοινοτικούς. Όλα στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ. Πρέπει να δοθεί τέλος σε σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ και στις σκανδαλώδεις κακοδιαχειρίσεις όπως συνέβη με το Ταμείο Ανάκαμψης. Σε ό,τι αφορά τη Δικαστική εξουσία, πρέπει επιτέλους η ηγεσία της να σταματήσει να επιλέγεται από την εκάστοτε Κυβέρνηση, γεγονός που καταστρατηγεί την ανεξαρτησία της. Η δικαιοσύνη αποτελεί το καταφύγιο του αδύναμου και αυτόν τον σκοπό πρέπει να επιτελεί. Πρέπει να δοθεί τέλος σε φαινόμενα συγκάλυψης όπως στην υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών.
Όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα, για να εφαρμοστούν χρειάζονται θέληση και κόπο, απαιτούν ανάλυση και σχεδιασμό. Όμως, η κοινωνική πραγματικότητα στέκεται κυνικά απέναντι μας, καλώντας μας να παρουσιαστούμε με ωριμότητα μπροστά στην ιστορική μας ευθύνη και να αναλάβουμε συλλογικά, υπεύθυνα και με τους όρους του σήμερα, τη δράση που η εποχή απαιτεί. Οι αγώνες για «Της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία», δεν θα κερδηθούν μόνο με συνθήματα, αλλά και με άμεσα εφαρμόσιμες πολιτικές, που θα δώσουν στον λαό ανάσα στο σήμερα και όραμα για το αύριο.
