To σημείωμα της Δευτέρας.

Άρθρο γνώμης του Ευριβιάδη Ελευθεριάδη.

Η μετριοπάθεια στην πολιτική δεν ξέρω τελικά αν είναι αρετή ή μειονέκτημα.

Από το ασφαλιστικό του Γιαννίτση, τις ταυτότητες, στα μνημόνια, στο δημοψήφισμα του Ναι, υπάρχουν επιλογές που η κοινωνία υιοθέτησε σε μειοψηφικό βαθμό, μάλιστα αυτοί που τις υποστήριξαν, βρέθηκαν και στο στόχαστρο πολλών κοινωνικών ομάδων.

Αλλά είναι η βούληση της πλειοψηφίας, πάντα η σωστή θέση και λογική; Αρκεί για να ωθήσει μία κοινωνία προς τα εμπρός ή την σπρώχνει διαρκώς προς τα πίσω και τη βουλιάζει σε μία εσωστρέφεια;

Ακριβώς το ότι δεν έχουν όλοι οι πολίτες ούτε τη γνώση, ούτε την εμπειρία αλλά ούτε τη πιο βαθιά σκέψη να δουν ένα βήμα παραπάνω, τους κάνει να αποφασίζουν εν θερμώ και με βάση το θυμικό.

Στην περίπτωση του Μακεδονικού π.χ.. Όλοι οι Έλληνες πολίτες δεν αισθάνονται καθόλου άνετα, με το να έχουν οι γείτονες μας τον όρο Μακεδονία στην ονομασία τους. Πόσο μάλλον να μιλάνε για μακεδονική γλώσσα, καταγωγή, να παραφράζουν την ιστορία σου.

Δεν έχουν όμως όλοι οι Έλληνες πολίτες τη δυνατότητα να εφαρμόσουν εξωτερική πολιτική και διεθνείς σχέσεις. Δεν μπορούν να σκεφτούν τη διπλωματία των χωρών, τις υποχρεώσεις μας μέσα στους διεθνείς θεσμούς που βρισκόμαστε, ακόμη ακόμη και τη στρατηγική που επιλέγουμε ανάλογα με τις διεθνείς μας συμμαχίες.

Αυτό που θέλω να καταλήξω, ότι καλό το θυμικό μιας ολόκληρης κοινωνίας που βράζει μετά από 8 χρόνια κρίσης, αλλά καλό είναι η εξωτερική πολιτική να χαράζεται από θεσμού όπως το Κοινοβούλιο ή το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Εκεί χαράζεται πολιτική και όχι σε πλατείες που γεμίζουν με άτομα που ο καθένας πάει να διαδηλώσει για ότι του έρθει στο κεφάλι.

Δεν είμαστε όλοι Frank Underwood να ασκούμε εξωτερική πολιτική.