Το συνέδριο που έρχεται δεν μπορεί να είναι μια τυπική κομματική τελετουργία,
ούτε μια οργανωτική «ανάπαυλα» για να ρυθμιστούν εσωτερικές εκκρεμότητες.
Είναι ιστορικός κόμβος σε μια Ελλάδα εξαντλημένη από ακρίβεια, ανισότητες και
ανασφάλεια. Το ΠΑΣΟΚ δεν ιδρύθηκε για να διαχειρίζεται νοσταλγία και φιλοδοξίες
στελεχών, αλλά για να αλλάζει τη ζωή των πολλών. Αν θέλει να ξαναγίνει
πραγματικά χρήσιμο, το συνέδριο οφείλει να είναι συνέδριο προοπτικής, λύσεων
και στρατηγικής όχι πεδίο προσωπικών συγκρούσεων.

Στο κέντρο της συζήτησης δεν πρέπει να βρεθούν τα πρόσωπα του κομματικού
μικρόκοσμου, αλλά οι άνθρωποι της κοινωνίας: ο εργαζόμενος που δεν βγάζει τον
μήνα, ο νέος που ετοιμάζει βαλίτσες για το εξωτερικό, ο αγρότης που παλεύει με το
νερό και το κόστος, ο μικρομεσαίος που ασφυκτιά από φόρους, καρτέλ και
γραφειοκρατία. Αυτοί είναι οι «σιωπηλοί σύνεδροι» που θα κρίνουν αν όσα
λέγονται στο βήμα αφορούν τη ζωή τους ή αν πρόκειται για άλλη μια εσωτερική
παράσταση. Το θεμελιώδες ερώτημα είναι σαφές: τι κάνει το ΠΑΣΟΚ για να γίνει
καλύτερη η Ελλάδα και να ζήσει καλύτερα ο Έλληνας; Αν το συνέδριο δεν δώσει
πειστικές απαντήσεις, θα έχει αποτύχει, όσο κι αν διατηρηθούν οι ισορροπίες.

Γι’ αυτό χρειάζεται ένα συνέδριο προοπτικής. Προοπτική σημαίνει να διατυπωθεί
καθαρά ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ ως δύναμης που ηγείται προγραμματικά και δεν
συμπληρώνει απλώς άλλους. Σημαίνει σχέδιο για ισχυρό κοινωνικό κράτος,
αξιοπρεπείς μισθούς και συλλογικές συμβάσεις, στήριξη της νέας γενιάς με στέγη
και δουλειά, δίκαιο φορολογικό σύστημα, πράσινη μετάβαση με κοινωνικό
πρόσημο, ψηφιακή και ανθρώπινη δημόσια διοίκηση, δημοκρατία χωρίς φόβο και
ισχυρούς θεσμούς. Αυτά δεν μπορεί να είναι γενικόλογα συνθήματα, αλλά
συγκεκριμένες δεσμεύσεις πολιτικής.

Ταυτόχρονα, το συνέδριο πρέπει να είναι συνέδριο λύσεων. Η κοινωνία δεν ζητά
σωτήρες, αλλά σχέδιο, σοβαρότητα και ελπίδα με περιεχόμενο. Τα ερωτήματα είναι
συγκεκριμένα: πώς αυξάνουμε μισθούς, πώς κρατάμε τους νέους στη χώρα, πώς
θωρακίζουμε αγρότες και επιχειρήσεις, πώς προστατεύουμε δικαιώματα και
θεσμούς. Αυτά τα ερωτήματα μπορούν και πρέπει να οργανώσουν τον ίδιο τον
διάλογο του συνεδρίου. Μόνο έτσι οι προγραμματικές θέσεις μετατρέπονται σε
εργαλείο πολιτικής νίκης και όχι σε άσκηση επικοινωνίας.

Τέλος, το συνέδριο δεν μπορεί να εγκλωβιστεί στη λογική «ποιος κερδίζει ποιον»
στο εσωτερικό. Προσωπικές διαφορές και φιλοδοξίες υπάρχουν πάντα, αλλά η

κοινωνία κρίνει αν ένα κόμμα μπορεί να δώσει ρεαλιστικές λύσεις και να αποτελέσει
προοδευτική εναλλακτική διακυβέρνησης, όχι ποιος πήρε ποια θέση. Το ΠΑΣΟΚ
οφείλει να δείξει ότι είναι ανοιχτό στην κοινωνία, χώρος σύνθεσης, διαλόγου και
ανανέωσης, όχι κλειστό κλαμπ. Αν το συνέδριο απαντήσει πειστικά στο πώς αλλάζει
η ζωή των πολλών, δεν θα είναι απλώς χρήσιμο. Θα είναι νικηφόρο και αυτή η νίκη,
πολιτική και κοινωνική, είναι σήμερα πιο αναγκαία από ποτέ.

Ο Χαράλαμπος Δημητρούλας είναι Οικονομολόγος, Μέλος της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ , μέλος του ΠΑΣΟΚ Τρίπολης στον τομέα παιδείας και Έρευνας και Καινοτομίας, και μέλος στη Γραμματεία του Τομέα Παιδείας Κινήσεων Πολιτών για την Σοσιαλδημοκρατία.