Σχόλιο γνώμης της Μαρίζας Τσακαλέρου, Καθηγήτρια και ερευνήτρια στον τομέα της Διοίκησης Μηχανικών στο Nazarbayev University. Διευθύντρια των ακαδημαϊκών προγραμμάτων Engineering Management.
Σήμερα το ΠΑΣΟΚ γίνεται 52 ετών. Και όσο μεγαλώνω κι εγώ, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι μετά από κάποια ηλικία τα γενέθλια δεν είναι μόνο γιορτή. Είναι απολογισμός.
Τι έκανα; Τι άφησα πίσω μου; Πού βρίσκομαι; Και κυρίως: πού θέλω να πάω από εδώ;
Το σκέφτηκα χθες βράδυ, εδώ στην Αστάνα, σε ένα dinner με Έλληνες επιτυχημένους επαγγελματίες από τις αερομεταφορές, τη βιομηχανία και τις επιχειρήσεις.
Παραδοσιακά δεξιούς!
Απογοητευμένους σήμερα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, να μιλούν με πραγματική εκτίμηση για στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Ανθρώπους που, προς έκπληξή μου, θα ήταν διατεθειμένοι να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ.
Και όλοι να καταλήγουν στην ίδια ερώτηση:
«Με τέτοια στελέχη, πώς γίνεται να έχει αυτόν τον αρχηγό;»
Αυτή η ερώτηση, για μένα, είναι το σημερινό ΠΑΣΟΚ.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει πολιτική προίκα. Άλλαξε την Ελλάδα: Εθνική Αντίσταση, ΕΣΥ, οικογενειακό δίκαιο και θέση της γυναίκας, ΑΣΕΠ, ΚΕΠ, μεγάλα έργα, Διαύγεια!
Και οι αηδίες για πελατειακό κράτος έχουν πάρει την θέση που τους αξίζει. Παρέλαβε ένα κράτος βαθιά κομματικό και κοινωνικά αποκλειστικό, το άνοιξε σε ανθρώπους που για δεκαετίες βρίσκονταν έξω από αυτό και είχε αργότερα την ωριμότητα να θεσμοθετήσει το ΑΣΕΠ, περιορίζοντας ακόμη και τη δική του εξουσία.
Αυτό λέγεται αυτογνωσία. Και αυτή ακριβώς λείπει σήμερα.
Υπάρχει τεράστια κυβερνητική φθορά. Υπάρχουν εξαιρετικά στελέχη. Υπάρχει πολιτικός χώρος. Υπάρχουν ακόμη και παραδοσιακά δεξιοί ψηφοφόροι έτοιμοι να μετακινηθούν.
Κι όμως, δεν υπάρχει ρεύμα εξουσίας. Κάποια στιγμή τελειώνουν οι δικαιολογίες.
Και μένει η ηγεσία. Η οποία είχε χρόνο, (πολλές) εκλογές και (πολλές) ευκαιρίες. Το αποτέλεσμα παραμένει μικρότερο από την ευκαιρία… πολύ μικρότερο
Και, η σημερινή ηγεσία είναι μικρότερη από την παράταξη της οποίας ηγείται.
Αυτό δεν αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ. Η Ελλάδα χρειάζεται ισχυρή αντιπολίτευση. Μια κυβέρνηση χωρίς πραγματικό αντίπαλο δεν γίνεται καλύτερη. Και η αδύναμη αντιπολίτευση δεν είναι πρόβλημα ενός κόμματος.
Είναι πρόβλημα της Δημοκρατίας.
Γι’ αυτό σήμερα δεν αισθάνομαι νοσταλγία. Αισθάνομαι απαίτηση. Στα 52 δεν αρκεί να θυμάσαι πόσο σημαντικός υπήρξες. Πρέπει να έχεις το θάρρος να αποφασίσεις πόσο σημαντικός θέλεις ακόμη να γίνεις και να αλλάξεις ό,τι σε κρατάει πίσω.
Χρόνια πολλά, ΠΑΣΟΚ.
52 χρόνια μετά, ίσως η λέξη που χρειάζεσαι περισσότερο να είναι η ίδια με εκείνη με την οποία ξεκίνησες:
Αλλαγή.
