Σχόλιο γνώμης του Χρήστου Κακλαμάνη, Γραμματέα του τομέα Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής

“Υπάρχει μια σοβαρή παρανόηση σε σχέση με τον Ανδρέα, το ΠΑΣΟΚ και την σημερινή ημέρα. Ο Ανδρέας, αν και ανεπανάληπτη πολιτική προσωπικότητα, δεν θα μπορούσε ποτέ να στρέψει τον ελληνικό λαό σε μια κατεύθυνση που δεν την ήθελε και δεν τη χρειαζόταν, ούτε να του επιβάλει «από πάνω» έναν προσωπικό πολιτικό σχηματισμό αν ο λαός δεν τον χρειαζόταν. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν κάποιο δημιούργημα του Ανδρέα από το «πουθενά». Ήταν το ώριμο πολιτικό αίτημα της κοινωνίας, για αυτό και στέριωσε.

Ο Ανδρέας, αν και βαθιά καλλιεργημένος και κοσμοπολίτης, είχε ταυτόχρονα απόλυτη επαφή με την συλλογική ψυχή του Ελληνισμού. Μετά την επταετία και την κυπριακή τραγωδία, ο Ανδρέας απευθύνθηκε στον λαό και του υποσχέθηκε ρήξη με το μεταπολεμικό μετεμφυλιακό κράτος, ανατροπή των κοινωνικών ισορροπιών 150 ετών και ριζική αλλαγή πολιτικού παραδείγματος. Αυτά χρειαζόταν τότε η χώρα, αυτά πίστευε και ο Ανδρέας. Ήταν θέμα χρόνου να πείσει τον λαό να τον εμπιστευθεί ώστε να αλλάξει ριζικά τους θεσμούς αυτής της χώρας. Όποιοι θυμούνται την Ελλάδα πριν το 1981 (όλο και λιγότεροι δυστυχώς) μπορούν να αντιληφθούν την επανάσταση που έγινε και το διαχρονικό έργο που έμεινε.

Αν ζούσε σήμερα ο Ανδρέας σε μια χώρα που βήμα βήμα κατεβαίνει τις διεθνείς κατατάξεις προς τις τελευταίες θέσεις τόσο οικονομικά όσο και θεσμικά, το πρώτο, πιστεύω, που θα μας έλεγε είναι να περιορίσουμε τη νοσταλγία και τη προσωπολατρεία (και το γράφω εγώ που είμαι εντελώς ένοχος και για τα δύο). Θα μας έλεγε να αφουγκραστούμε τις ανάγκες της σιωπηλής πλειοψηφίας, που δυσκολεύεται και υπομένει. Θα μας έλεγε να συγκρουστούμε με το αναιμικό σήμερα και να ανατρέψουμε εγκαθιδρυμένα συμφέροντα και συσχετισμούς – να φρενάρουμε την παρακμή και να επαναφέρουμε την προοπτική. Γιατί αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ και για αυτό γεννήθηκε. Για τα δύσκολα.

Και εμείς φυσικά μαζί.”